10-11-04

Artikel door Wim Benda

Kiezers van het Blok hebben geen nood aan betweterige lessen in democratie: geef hen een duidelijk links alternatief!

In navolging van twee grote bijeenkomsten, op 3 juli en 25 september, komen op 9 november in enkele steden mensen op straat om te feesten of te protesteren. Vandaag doet het hof van cassatie immers een uitspraak in de zaak tegen het Vlaams Blok en volgens de initiatiefnemers (wij zullen hen zo noemen in dit artikel) is dat een reden tot feesten. En dat roept bij ons veel vragen op.

Laat er geen misverstand over bestaan: wij sympathiseren heel sterk met mensen die deelnemen aan zo’n activiteit. We bekritiseren dus niet hen, wel de strategie die ten grondslag ligt aan deze activiteiten. Concreet vragen wij ons af wat er te feesten valt als het Vlaams Blok in cassatie veroordeeld wordt voor racisme. Gaat zo’n feest Blokkiezers overtuigen? Gaat het de verrechtsing in de maatschappij tegenhouden? Wat is het doel van zo’n feest? De initiatiefnemers zeggen dat ze willen tonen dat er veel antiracisten zijn. De bedoeling van de zaak tegen het Vlaams Blok is nog eens duidelijk te bekrachtigen dat dit een ondemocratische partij is. Het is een waarschuwing aan alle kiezers en aan politici die het cordon beu zijn. De strategie van de organisatoren is dan ook om het cordon in stand te houden en zo de democratie te redden. Vandaar dat er over 9 november gesproken wordt als een ‘dag van de democratie’.

De initiatiefnemers benaderen en bestrijden de opmars van extreem-rechts moralistisch, in plaats van een materialistische verklaring en oplossing te geven. Het Vlaams Blok wordt gezien als een thema op zich en niet gekaderd binnen een bredere maatschappelijke context. Vooral het racisme van het Blok wordt gehekeld en mensen worden met de vinger gewezen “want racisme is slecht”. Dat is een pure moralistische benadering, die al twintig jaar de strategie tegen extreem-rechts overheerst. Sommigen gaan daarin hysterisch ver en verketteren iedereen die op het Blok stemt. Ondanks al die banvloeken spreidt het Blok zijn ideeëngoed dieper en dieper in de samenleving.

Wij raden alle linkse intellectuelen aan om eens een tijdje in een fabriek te werken en hun oren te spitsen. Dan zouden ze misschien begrijpen waarom mensen op het Blok stemmen. Voor wie het nog niet zou weten, er is veel miserie in de wereld, ook in België. Werkende mensen leven onder zware druk. Als je naar hun verhalen luistert, dan weet je dat België veel leed en stress kent, ondanks relatief hoge materiële standaarden voor een aanzienlijk – maar slinkend – deel van de bevolking. De frustraties daarover kanaliseren een groeiend aantal mensen naar het Blok, via soms rare gedachtesprongen, maar het feit is dat zij op die manier protesteren. Bovendien zoeken ze een verklaring voor hun verslechterde levenssituatie. Ze horen van de rechterzijde en de media vooral twee verklaringen: het zijn de Walen en/of het zijn de migranten die onze rijkdom verbrassen zodat wij harder moeten werken en minder aan ons leven hebben. Het Vlaams Blok telt daarna tevreden haar stemmen. De linkse partijen van hun kant zwijgen als vermoord. Ofwel ontkennen ze gewoon de problemen (“Gaat het slechter dan vroeger?”), ofwel geven ze vage antwoorden, ofwel huilen ze met de rechterzijde in het bos. Maar geen enkele die de vinger op de wonde legt, geen enkele die zegt dat het de bazen en de rijken zijn die onze rijkdom verbrassen, én dat de partijen van de bazen en de rijken ons willen verdelen door te wijzen naar migranten en Walen. Racisme is vooral slecht omdat het ons verdeelt!

Tegenover het ‘linkse moralisme’ stellen wij een strategie tegen extreem-rechts op basis van klassenstrijd. De stress en frustraties die vandaag de geesten verzieken, zullen immers pas opgelost geraken als de oorzaak weggenomen wordt, het kapitalisme. En dat kan alleen via klassenstrijd. De recente betogingen in Nederland tonen dat dit een enorm actueel begrip is. Het toont ook hoe een stem voor extreem-rechts kan omslaan in een strijd voor een sociale samenleving. Rotterdam was het bastion van Pim Fortuyn, en datzelfde Rotterdam lag op 20 september plat door een staking en werd door 60.000 betogers overspoeld, op een weekdag nog wel. In zo’n strijd leren arbeiders en bedienden hun echte kameraden kennen, ze leren in de praktijk dat mensen met een verschillende huidskleur maar uit eenzelfde klasse dezelfde belangen hebben.

Welke democratie?

De recente verkiezingen hebben overduidelijk bewezen dat de uiterst-rechtse opmars niet gestopt wordt door een racismearrest en een lofzang op de democratie. Evenmin zorgen ze voor twijfel bij rechtse politici die het cordon in vraag stellen. Integendeel, een groeiend aantal liberalen, christen-democraten en Vlaams-nationalisten heeft juist twijfels bij het cordon! Wat valt er 9 november dan te feesten? “De waarden van de democratie, meneer!” Wij vragen ons af over welke democratie het hier gaat. Het democratisch recht om langer te werken voor hetzelfde loon? Het democratisch recht om onze pensioenen op te offeren aan een verlaging van de patronale lasten? De democratische keuze tussen verstoorde nachtrust of werkloosheid? De democratische keuze tussen een slechte job of schorsing van dop? Dat is wat democratie concreet betekent in de ogen van veel mensen. Waarom zouden zij niet op het Vlaams Blok stemmen? Alle ‘democratische Vlaamse partijen’ graven overigens de strijdbijl op tegen de Franstaligen. Veel mensen redeneren bijgevolg dat het niet verkeerd is om te stemmen op het Vlaams Blok want zij willen consequent die ‘Waalse tumor’ van het gezonde Vlaamsche weefsel snijden.

Uiteraard ontkennen wij niet dat in België bepaalde democratische rechten bestaan die in een groot deel van de wereld vooralsnog een droom zijn. De onderdrukten klassen hebben in België deze rechten verworven door een bikkelharde strijd, denk maar aan de beweging voor het algemeen stemrecht. Het Vlaams Blok wil inderdaad deze rechten terugschroeven, hun programma voor vakbonden, migranten, vrouwen enzovoort is daarover zeer duidelijk. We zullen onder alle beding deze rechten verdedigen, dat is evident.

Niettemin willen wij wijzen op de beperktheden van de huidige democratie, de burgerlijke democratie. Over de grote keuzes van onze samenleving heeft de gewone mens niemendal te zeggen, die keuzes worden gemaakt door de top van de samenleving, de heersende klasse, met name de grote bankiers, bazen van multinationals enzovoort. De politici voeren braaf hun richtlijnen uit, ze zetelen overigens regelmatig in bedrijfsbesturen, vandaar dat menige Belg zegt dat “alle partijen één pot nat zijn”. Kijk naar het besparingsbeleid dat vandaag in heel Europa gevoerd wordt. Wie heeft daar democratisch over beslist? Regeringspartijen zullen daarvoor het gelag betalen en weggestemd worden... om dan opgevolgd te worden door andere partijen die een gelijkaardig beleid voeren. Dat zijn immers de marges die het hedendaagse kapitalisme ons oplegt en elke politicus die weigert met het kapitalisme te breken is dus gedwongen om zich binnen die ondemocratische marges te bewegen.

Dat brengt ons bij een volgend punt. Niet alleen het Vlaams Blok wil onze rechten beknotten, de andere partijen doen dit evengoed. Hun palmares van de afgelopen jaren zegt genoeg. Om slechts enkele voorbeelden te geven: de kiesdrempel, snelrechtprocedure (o.a. gebruikt tegen antioorlogsactivisten), ‘antiterrorismewetten’ (met zeer brede interpretatie van ‘terroristen’, waaronder veel linkse organisaties), repressieve aanpak van vluchtelingen. Verschillende initiatiefnemers van de ‘dag van de democratie’ kennen vanuit hun functie binnen progressieve organisaties zelf voldoende voorbeelden van de aanval op onze democratische rechten. Het sociaal protest wordt in toenemende mate gecriminaliseerd. Syndicalisten worden aan het piket bedreigd met dwangsommen, andersglobalisten worden bestempeld als ‘terroristen’ (bv. het rapport van de rijkswacht over Attac) en moeten voor de rechter verschijnen (bv. proces tegen Eric Goeman), antioorlogsactivisten worden preventief gearresteerd (protest tegen wapentransporten in Melsele februari 2003). Veel mensen met een achternaam die niet klinkt als Janssens of Peeters krijgen op voorhand al een deur tegen hun neus als ze een appartement of job zoeken. Waar zijn hun democratische rechten? Vandenbroucke ondergraaft het recht op een werkloosheidsuitkering. Maar hoe staat het met ons recht op werk? En wat met economische democratie? Waarom mag een klein groepje aandeelhouders alle beslissingen over een bedrijf en zijn arbeiders/bedienden nemen?

Persvrijheid is evengoed een lachertje. De media zijn grotendeels in handen van de privé, dus in handen van de rijken, en de privé bepaalt de standaarden, ook voor de openbare TV en radio. De berichtgeving volgt de noden van de heersende klasse, alles wat daar tegen indruist wordt zoveel mogelijk verzwegen en verdraaid. Berlusconi is in Italië een mooie exponent van de machtsconcentratie in de media, en hij toont ineens het verband met een toenemend repressief beleid. Hoewel minder opvallend, ontsnappen België en Vlaanderen evenmin aan verdraaiing van de feiten in het voordeel van de heersende klasse. Onlangs ging Luc Cortebeeck, de voorzitter van het ACV, spreken op de Waalse feesten om het communautair gezwets aan te klagen als een instrument van de rechterzijde om de solidariteit te breken en de sociale zekerheid te privatiseren. Wij moesten deze belangwekkende uitspraken van de voorzitter van de grootste Belgische én Vlaamse organisatie vernemen via de Franstalige pers, in Vlaanderen hield men de lippen stijf op elkaar. Elio Di Rupo – u weet wel, die duivel uit Wallonië – vindt dat we beter ervoor kunnen zorgen dat mensen die voltijds werken meer dan 1.000 euro per maand verdienen in plaats van te zeveren over Brussel-Halle-Vilvoorde. Veel Vlamingen zouden het eens zijn met hem. Daarom dat de Vlaamse media zo’n uitspraken zedig verzwijgen. De grote media zijn steeds meer geconcentreerd in handen van enkelingen die bepalen wat er wel en niet gezegd wordt. Journalisten kennen de zweep van de hoofdredactie en groeien op in zelfcensuur om hun job te behouden. Zo gebeurt de ‘natuurlijke’ selectie van wat doorgaat als nieuws.

Extreem-rechts als stormram

De tendens tot inperking van onze democratische vrijheden komt niet uit het niets, het hangt samen met de periode van crisis waarin het kapitalisme zich bevindt. Om de winsten van aandeelhouders en het gezag van de staat te verdedigen, is er minder en minder plaats voor die rechten en vrijheden. Syndicale strijd en elke andere radicalisering willen ze beteugelen. Desnoods door extreem-rechts in de regering te betrekken als stormram, zoals in Oostenrijk en Italië. In België is dat (nog) niet het geval omdat de wankele evenwichten in ons land zijn gebouwd op basis van de ‘zachte aanpak’, namelijk via het afsluiten van compromissen. De Belgische staat is een fragiel bouwwerk, wat de afgelopen weken nog maar eens bleek. Het Vlaams Blok in de regering binnenhalen staat gelijk met de opheffing van de Belgische staat en met de mogelijkheid van een Balkan in het hart van Europa. Dat wil de Belgische heersende klasse – en hun meesters in Frankrijk en Duitsland – vermijden.

Het Vlaamse KMO-patronaat denkt daar nochtans anders over. Volgens een opiniepeiling van De Standaard wil 52 procent van de Vlaamse bedrijfsleiders het Blok in de regering. Voor hen weegt niet zozeer het argument van de migranten, zij willen eerder de invloed van de PS weren en zien in het Blok het beste instrument daartoe. Vlaanderen is een exportplatform voor multinationals en het Vlaamse KMO-patronaat, die met duizenden draden verbonden zijn met die multinationals, en staat bijgevolg zwaar onder druk van de crisis op de wereldmarkt. De kosten van de welvaartsstaat zijn in die context veel te hoog. Daarom willen zij de arbeidersbeweging breken en afgeraken van de PS. Vandaar het communautair gezwets dat weer de kop opsteekt, als bliksemafleider. Vandaar ook dat meer stemmen opgaan in VLD, CD&V en N-VA – de politieke vertegenwoordigers van dat Vlaams patronaat – om het cordon te doorbreken. Dat zijn algemene politieke tendensen en oproepen tot democratie gaan daar niets aan veranderen.

Het cordon is niet onze zaak, wel een links programma

Een onderscheid tussen ‘democratische partijen’ en extreem-rechts is futiel. De leiding van de linkse partijen mag dan al serieus naar rechts zijn opgeschoven, toch staat het programma van rechts veel dichter bij dat van extreem-rechts (bv. discussie over migrantenstemrecht of de recente racistische uitspraken van de liberale minister Dewael). Tussen de linkse partijen en extreem-rechts gaapt een diepe kloof. Zelfs Tobback en Stevaert – niet bepaald heel linkse figuren – zeggen dat zij geen cordon sanitaire nodig hebben om nooit samen te werken met het Blok. Dat kan niet gezegd worden van de rechtse partijen. Daarom moeten wij als linkerzijde ons niet verstoppen achter een vals onderscheid tussen ‘democratische partijen’ en extreem-rechts. De belangrijkste politieke breuklijn is die tussen links en rechts. De reden waarom het Vlaams Blok zo oprukt, is juist omdat de leiding van de linkerzijde capituleert voor rechtse ideeën en geen links, antikapitalistisch alternatief op de crisis formuleert. En het cordon sanitaire is voor die leiding het alibi om geen linksere koers te varen, “anders stoten we onze partners tegen het hoofd.”

Ons fixeren op het behoud van het cordon is daarom contraproductief. Links zou sowieso niet samenwerken met extreem-rechts, het cordon is dus een zaak van de rechtse partijen. Zij hebben problemen om hun mandatarissen van het Blok weg te houden en zullen zich zo ontmaskeren. De initiatiefnemers zeggen dat we maar ergens anders moeten gaan als we het Vlaams Blok willen aanpakken door te werken aan een alternatief op het neoliberalisme (laat staan op het kapitalisme!). De organisatoren van de ‘strategie tegen extreem-rechts’ willen geen enkele ‘democraat’ tegen de borst stoten en wensen dus niet het gevecht tegen het neoliberalisme aan te gaan als strategie tegen extreem-rechts. Daarmee kopiëren zij de ideeën van de leiding van de linkse partijen. Door amechtig vast te klampen aan het cordon als dé strategie voor 2006 wordt een links alternatief verstikt. Het zal de demoralisatie binnen de linkerzijde alleen nog vergroten wanneer het cordon doorbroken wordt door een gedeelte van de liberalen, Vlaams-nationalisten en christen-democraten.

Het Vlaams Blok is niet het grootste gevaar voor onze democratische rechten en ons welzijn. Ook regeringen waar extreem-rechts niet in is vertegenwoordigd bouwen lustig al onze verworvenheden af. Extreem-rechts is een symptoom van de kapitalistische crisis. En symptoombestrijding is Donquichotterie, vechten tegen windmolens. Een arts die een ernstige ziekte wil bestrijden door enkel koortswerende middelen voor te schrijven wanneer er afdoende geneesmiddelen bestaan, is een slechte arts.

Toch volharden de initiatiefnemers koppig in hun ideeën. En iedereen die daar iets op durft zeggen, krijgt een veeg uit de pan want “zo verbreek je de eenheid”. Wij bedanken nochtans voor een eenheid die van bovenaf wordt opgelegd, zonder discussie. Wie heeft er eigenlijk beslist over de te volgen strategie? Wie heeft daarover wanneer gestemd? Wie heeft hier een mandaat gekregen van wie? De agenda over zo'n belangrijk thema is op voorhand bepaald door een klein clubje. Tot zover de democratie... Wij zeggen niet dat we sowieso de meerderheid zouden halen met onze ideeën, maar we hebben wel het recht om daarover een democratische discussie te vragen zonder met de vinger gewezen te worden door een zelfbenoemde leiding. In plaats van ons hals over kop in het zoveelste avontuur te storten en allerlei nieuwe structuren op te richten, zouden we beter een grondige discussie voeren over het programma dat de grond moet vormen van onze handelingen en strategie. Want nu is het vooral strategie en weinig inhoud. Niemand klampt zich zo angstvallig vast aan het cordon als de linkerzijde. Door elk gebrek aan een inhoudelijk programma worden we in de afgrond gestort.

Wij hebben ook een voorstel voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2006. Laten we ons niet fixeren op het failliete cordon sanitaire. Laten we daarentegen werken aan een inhoudelijk programma, een antikapitalistisch programma met radicale standpunten. De mensen stemmen wel op het Blok, dus ze staan open voor radicale ideeën. Het is de taak van de linkerzijde om die mensen te bereiken met klare linkse ideeën. Hiervoor moeten we vertrekken vanuit de sociale en economische noden van de mensen, democratisch bepaald in een echt behoefteregister dat zich niet laat beperken door wat de regeringen en de bazen als haalbaar beschouwen.

De linkerzijde moet tonen dat het Blok niet de enige oppositie is, meer zelfs, de linkerzijde moet tonen dat de oppositie van het Blok alleen maar reactionaire gevolgen heeft voor de gewone mens. Tegen 2006 moet het mogelijk zijn om het eens te worden over enkele radicale eisen die aanslaan bij de gewone mens. Eisen die linkse syndicalisten, andersglobalisten, groenen, socialisten enzovoort verenigen. De linkerzijde moet haar eigen kandidaten op basis van zo’n eisen naar voren schuiven bij de verkiezingen, niet op een nieuw splinterlijstje, wel via de grote linkse partijen. Zo’n dynamiek zou een enorme impact hebben en de basis leggen voor een georganiseerde linkerzijde. Dat is de echte uitdaging.

Wim Benda, 9 november 2004

22:07 Gepost door 3 juli comit | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

04-11-04

Oproep aan alle democraten!

Laatste oproep aan alle democraten!



Op 9 november willen we in Gent (en ook in drie andere steden) tonen aan de Vlaams Blokkiezers dat er ook Vlamingen zijn die staan voor een ander Vlaanderen: een tolerant, democratisch en solidair Vlaanderen.
Wij willen dat tonen met een feestelijke optocht door het centrum van Gent (en enkele minuten stilte aan het Joods Monument voor de Kristallnacht 1938).
Uw aanwezigheid is noodzakelijk.  Afspraak om 19u op de Vrijdagmarkt.
Het is belangrijk om te tonen dat ook de democratie nog leeft in onze stad.
 
Onderstaande oproep is ondertussen ondertekend door: ABVV Scheldeland, ACV Gent-Eeklo, Attac Gent, Democratie 2000, Groen Gent!, Belgisch Afrikaans Slagwerk, Hand in Gand Gent, Humanistische Jongeren, Studenten Tegen Racisme.

13:19 Gepost door 3 juli comit | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

29-10-04

Leuven, open stad

Voor democratie, solidariteit en gelijke rechten

9 november is een belangrijke dag. Dan valt het doek in het proces tegen het Vlaams Blok, met een uitspraak van het Hof van Cassatie. Wat ook de uitkomst wordt, er zijn risico’s aan verbonden. Ofwel wordt het Vlaams Blok in het gelijk gesteld, en zal de partij zich ‘erkend’ voelen. Ofwel zal de partij onmiddellijk van naam veranderen om zich zo nog meer als een ‘normale’ partij voor te doen. Wij vinden de ideeën die deze partij verdedigt niet normaal, en gevaarlijk voor de toekomst van onze samenleving.

Met een groep bezorgde Leuvenaars, inwoners en studenten, hebben we het initiatief genomen voor een fakkeltocht op dinsdag 9 november om 19 uur op het Ladeuzeplein. Wij voelen ons bezorgd over de toekomst van deze stad. Bij de recente verkiezingen heeft het Vlaams Blok een nooit eerder gezien resultaat gehaald. Uit een peiling die later werd bekendgemaakt bleek opnieuw het zorgwekkend aantal mensen dat hun steun geeft aan de ideeën van deze partij.

Daarom willen we op 9 november met zoveel mogelijk mensen op straat komen met een positieve boodschap. Wij denken dat het perfect mogelijk is op een verdraagzame wijze samen te leven, in een maatschappij met gelijke rechten voor iedereen: het recht op een goeie job, een gezond leefmilieu, democratische openbare diensten, inspraak. Wij staan voor een solidaire maatschappij waarin gewone mensen niet tegen elkaar worden opgezet zoals het Blok beoogt. Als we de maatschappelijke problemen en eventuele redenen tot ongenoegen willen aanpakken, dan lijken de ideeën van het Vlaams Blok voor ons niet de oplossing, maar veeleer een deel van het probleem. We zijn er immers van overtuigd dat die zullen leiden tot meer onverdraagzaamheid, meer onveiligheid, minder samen-leven en minder levenskwaliteit.

Eerste ondertekenaars van de oproep:

ABVV, ACW Verbond Leuven, ACV, het Affront vzw/Amana Dance Theatre, Animo, Attac, Circusschool, Cocoyam, Comac, Foster Parents Plan werkgroep Leuven, KAV, KBG, Leuvens Actieplatform Palestina, Leuvense Derdewereldraad, Los Buenos, Groen/Jong-groen, Open School, Oxfam-wereldwinkel Leuven, Oxfam-wereldwinkel studentenkern, Prego, SJW/SAP, Leuvense Overkoepelende KringOrganisatie (LOKO), Pvda, Studenten met spirit, Vrienden van Cuba…

 

Contact: Leuvenopenstad@hotmail.com


09:27 Gepost door 3 juli comit | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-09-04

Vlaams Blok Vrije Straten - Mark Saey

Wat mij in de strijd tegen het Blok op korte termijn nodig lijkt is iets bijzonder concreet, meteen zichtbaar, wervend, actiegericht en mediageniek. Ik had daarvoor volgend simpel idee: Vlaams Blok Vrije Straat. Als eretitel voor iedere straat die het presteert geen Blokkiezers te tellen ; op te maken uit een enquête of schriftelijke rondvraag met bijhorende folder, rondgedragen of gebust door een of meerdere actieve bewoners, verdeeld door uw collectief eventueel ism. met andere, centraal geregistreerd en aan de pers kenbaar gemaakt, met een of ander straat- of huissymbool bekroond, als concreet na te streven resultaat van alle lokale actie en debat uitgaande van het zgn. middenveld, zoals u het voorstaat en onderneemt. Zinvol?

11:52 Gepost door 3 juli comit | Permalink | Commentaren (20) |  Facebook |

Politiek is nodig - Rik Rottger

Vlak na de verkiezing was het in de KVS een zoveelste denkdag. De jonge mensen die daar aan politiek DOEN, werden de zaal uitgejaagd met een negativisme en wantrouwen dat een bepaald soort links vandaag graag cultiveert. Zelf Rik van Cauwelaert was er in Knack door aangedaan. Ik hoop dat dit niet weer zal gebeuren. Men vergist zich van vijand. Democatie begint op het forum. Wees dus waakzaam dat dit project helend werkt en het defaitisme niet vergroot.
Stop ook met het leuteren over de centrumsteden en die netwerken. Het substraat voor het Blok zit overal niet in de centrumsteden. Durf (ik weet dat ge dat kunt) ook wat ouderwets socio-economisch te denken. Gasten in Molenbeek willen geen thee drinken in een buurthuis of basketten, ze willen werk! Dat de overheid daar dan ook geld voor geeft ipv buurtprojecten en sportvelden. Dat is nodig, maar men doet alleen aan symptoombestrijding. De verzuurde bejaarde wordt niet zoeter van een jeugdhuis (het lawaai, meneer) of marokaan een slamdunk te zien maken ('t is zo een agressieve sport, meneer). So what, het gaat ons hier niet om die verzuurde en zijn virtuele wereled van schijnredenen en zwarte rook om zijn rechtse ingesteldheid te verhullen. Het moet ons gaan om de objectieve problematiek van sociale verhoudingen en herverdeling. Dat zal geen enkel buurtcomité zonder politiek kunnen veranderen.
Volgens mij moet het in Gents dus meer gaan over wat extreem-rechts betekent voor een individu: zijn omgaan met collectieve voorzieningen (de Stad-Staat), zijn verwachtigen hiertegenover (de Politiek) en zijn bergrip / "perceptie" hiervan (via de Media). Aan al deze dingen is gedacht in de opzet van de bijeenkomst. Waak erover!
En maak van partijen en partijmilitanten geen paria's. De weerstand wordt klein en we hebben ze die nuttige idioten nog nodig. Ik weet waarover ik spreek.

10:40 Gepost door 3 juli comit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Nogmaals over het pikzwarte einde van paarsgroen een aantal ideeën over 13 juni en wat ons te wachten staat - Raf Verbeke

Nogmaals over het pikzwarte einde van paarsgroen een aantal ideeën over 13 juni en wat ons te wachten staat. (8 juli)

Paarsgroen is dood. Na een eerdere afstraffing van AGALEV en ECOLO in de federale verkiezingen, is het de beurt aan de VLD-Vivant,MR en SP.a-Spirit om de prijs te betalen voor het mislukken van de politieke vernieuwing van het establishment die in 1999 met grote trom werd aangekondigd als alternatief voor 50 jaar regeringen o.l.v. de CVP-PS.

De economische recessie en de toegenomen alertheid van de bevolking
tegenover de gevolgen van de globalisering van het kapitalisme zonder positief vooruitzicht; heeft de paarsgroene zeepbel doen uiteenspatten. Paarsgroen ligt op de vuilbak van de geschiedenis. Als een vluchtige droom van ambitieuze veertigers die de macht meenden te kunnen uitoefenen door te steunen op de mobilisatie van de brede middenklasse die materieel en cultureel voordeel haalt uit de globalisering. Het is geen toeval dat dit einde samenvalt met het einde van het proces van de eeuw in Aarlen, het proces dat de waarheid aan het licht moest brengen over de zaak Dutroux, maar dat het proces van het gevoerde onderzoek is geworden en van de niet-ingeloste verwachtingen inzake de hervorming van gerecht en politie.

Noch de vertegenwoordigers van de multinationale ondernemingen en de banken, noch de volksklassen die uit de boot dreigen te vallen in de harde concurrentiestrijd om jobs en sociale zekerheid, hebben zich echt kunnen blijven verzoenen met het paarsgroen regime. Het geld “voor elk wat wils” raakte al gauw op. Maar vooral “er was geen ander alternatief” dan de CD&V en het Vlaams Blok ! Dus moest de bevolking het maar doen met een hoog gehalte aan virtuele realiteit in de politiek. Met de lege doos van de “open debatcultuur”. En met de “actieve welvaartstaat”, het sociaal gecorrigeerde neoliberalisme waar het debat over 100 banen via dienstencheques meer gewicht in de schaal legt dan het faillissement van SABENA, het grootste uit onze geschiedenis.

Geen enkel belangrijk probleem werd opgelost: ondanks “Objectief 200.000 ”, is de werkloosheid is nog nooit zo hoog geweest. Het creëren van nieuwe jobs na een recessie kwam nog nooit zo traag op gang. Zonder belangrijke nieuwe financiële middelen voet de “actieve welvaarstaat” de sociale zekerheid af op een failliet. Vergrijzing en verminderde activiteitsgraad zijn de grote problemen die de bevolking moeten mobiliseren om de rekening te betalen die patronaat en regering nalaten. Het patronaat heeft zich voor miljarden euro gelaafd aan de sociale zekerheid onder de vorm van loonlastverlagingen. Over die jobcompensaties wordt gewoon zelfs niet meer gesproken. De overheid heeft de rijken en de middenklasse aan de borst gekoesterd door belastingsverlagingen. Wat de werkende klasse daarbij kreeg via de personenbelasting werd aan de andere hand weer terug genomen via de gemeentebelastingen en de taksen. Het was een subtiele liberale verrottingsstrategie waarmee socialisten zich v! erzoenden. En die “sociale Guy” i.t.t. “baby Tatcher” verdedigde om aan de macht te blijven en om de sociale vrede af te kopen.

Twee politieke overwinnaars komen uit het paarsgroen avontuur naar voor : het Vlaams Blok en de PS. Elk op hun manier en om totaal andere redenen houden zij de politiek en de bevolking in hun wurggreep. De ene omdat die de politieke agenda naar rechts duwt en de andere omdat die elk links alternatief blokkeert.

Het Vlaams Blok is na 13 juni de grootste partij in Vlaanderen. Onder leiding van een handvol fascisten is het er in geslaagd om via een electorale strategie in de democratie een breed denkbeeldig maatschappelijk front te smeden. Een soort “volksfront” dat ondernemers, ambtenaren, academici, zelfstandigen, arbeiders, bedienden, boeren en werklozen omvat. Kortom een brede denkbeeldige eenheid via de democratische instellingen van sociaal tegenstrijdige krachten. Een eenheid die efficiënt is want resultaten boekt ten aanzien van de andere partijen en daarom op zijn beurt opnieuw kiezers aantrekt. Hoe meer de gevestigde partijen dit mechanisme ontkennen om de schuld van de opgang van het Blok te leggen bij het “irrationele bedrag” van de Blokkiezer, hoe hechter het electorale front rond het Blok. Het programma van het BLOK duwt de politiek voortdurend naar rechts en de imitatie van dat programma duwt de kiezer, ook de linkse, naar het BLOK.

Het Blok hoeft dit front niet te “organiseren” of “de mensen” te “mobiliseren” als burgers of deelgenoten met hun problemen of verzuchtingen. Dit denkbeeldig front valt het Blok in de schoot door de politieke zwakte van links die telkenmale het politieke doel van het front cadeau geeft ( “wettige zelfverdediging”, “vrije meningsuiting”, “meer Vlaanderen”, “grote kuis”, “afrekenen”, “eigen volk eerst”,...). De miljoenen partijsubsidies door u en ons betaald doen de rest. Het Blok hoeft daarvoor geen enkele betoging te organiseren of oproep te doen aan de bevolking. Het BLOK roept trouwens buiten verkiezingen nooit echt op. Dat zou in de huidige politieke context nooit tot succes leiden omdat het schorriemorrie en de deftige heren en dames die zich rond het blok geschaard hebben, naast mekaar op straat zouden staan . En dat zou geen zicht zijn. Nee het Blok werkt zoals alle reclamemakers, mediaspecialisten en communicatiestrategen: zich richten tot de bevolking om er een burge! r, een volk, een consument, een slachtoffer van te maken. Maar zeker geen deelnemer, betrokkene of actieve participant.

Het BLOK MAAKT het “Vlaams Volk” als voorbereiding op de “Vlaamse staat” omdat de traditionele partijen een Vlaamse proto-staat hebben gemaakt die beantwoordt aan hun eigen bekommernissen en niets te maken heeft met democratische hervormingen dichter bij de bevolking. Dat is de basis van het succes van het “Vlaams programma” van het Blok tijdens de laatste kampanje. En niet de betoging voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde of andere uitingen van “Vlaamse beweging”. . Het BLOK WIJST de slachtoffers van het systeem aan. Maar verenigt ze niet als lotgenoten. Het BLOK geeft KRITIEK op de uitwassen van het moderne kapitalisme, maar organiseert geen debat. Het BLOK IS een democratische partij, maar alleen voor wie “een andere democratie in een andere wereld” niet mogelijk is. Het BLOK is actief aanwezig in de wijk en op het werk als “middenveld”, maar vooral als steun van politie, gerecht en de autoritaire elementen in de overheid.

De traditionele politieke klasse, de zo genoemde “civiele maatschappij”, de overgrote meerderheid van links in het bijzonder de progressieve intellectuelen in Vlaanderen hebben zich verkeken op de politieke betekenis van het Blok. Ging het om de opsplitsing van België of om het gebruik van het racisme als middel om te verdelen; ging het om de verdediging van de westerse waarden en normen of om de schrik voor de cultuur van de islam; ging het om het probleem van de vluchtelingen in de wereld of het probleem van de democratische rechten voor de ingezetenen in dit land; ging het om de strijd tegen criminele netwerken of om een antwoord op het internationaal terrorisme, telkenmale werden het echte debat versluierd door de “ethische plicht” van het cordon sanitair om een beetje later in praktijk… het programma van het Blok beetje bij beetje door te voeren of als onvermijdelijk voor te stellen.


Veel mensen zijn verrast door de gelijkenis van het huidige “softe” programma van het Blok en dat van Hitler voor de machtsovername. Dat maakt elk pleidooi om het Blok in het bad van het beleid op te nemen des te onverantwoordelijk. Maar de echte gelijkenis is die tussen de huidige politieke voorstellen van het Blok en een reëel bestaande beleid van de verschillende regeringen die het succes van hun beleid afmaten aan het succes van het Blok. Het succes van het Blok is immers niet het grondprobleem. Het grondprobleem is dat uit de positieve ervaringen in de maatschappij geen linkse politieke oplossingen naar voor komen voor de problemen van de bevolking in de rat-race van het hedendaagse kapitalisme. De grote positieve maatschappelijke bewegingen als de strijd tegen het globaal plan, de witte mars en de beweging tegen de oorlog in Irak oefenen wel degelijk effect uit op de gevestigde politiek, maar net de schrik voor het BLOK in het beleid als de halfslachtige antwoorden op ! de druk van onderuit maakt van het BLOK meer dan een rechtse oppositie.

Van de 24% stemmen voor het Blok is nog niet de helft een stem voor een fascistisch of extreemrechtse politiek. Alle andere stemmen vormen een overwicht dat in handen van een linkse partij perfect linkse oplossingen kan steunen. De kracht van het Blok is in wezen de zwakte van links. De verantwoordelijkheid van GROEN! en ECOLO is hierin verpletterend geweest door de linkse stem te grabbel te gooien in de krabbenmand van de macht. Geen enkele partij is vandaag in staat partij te vormen voor (h)echt maatschappelijk front dat de sleutelpositie van het Blok in de politiek kan ontfutselen. Indien zo’n front en zo’n partij er niet komt is de weg naar het beleid in een komende Vlaamse regering om maar te zwijgen in de schepencollege’s door het BLOK onvermijdelijk. De politieke situatie in België is dusdanig dat het BLOK met ministerposten en met een simbolische realisatie van zijn programma in een rechtsautoritaire regering in staat is electoraal verder te groeien. Toen de Wilfried! Martens in de jaren ’80 een rechtse bocht nam met “baby-Tatcher” en de grootste vredesbeweging tegen de installatie van de Amerikaanse raketten trotseerde ging de CVP vooruit. Reken maar dat vele vredesbetogers toen stemden op een of andere “open” kandidaat” van de CVP. Toen de SP na de val van de muur naar rechts ging om de Maastrichtnormen te halen en vanuit regering de grootste algemene staking uit onze geschiedenis trotseerde ging … Tobback vooruit in de verkiezingen van 1995. Hij werd nog beloond op de koop toe met een oproep dat de “SP nodig is” tegen het BLOK door dezelfde mensen die vandaag meenden dat GROEN! nodig is. Maar noch in 1995, noch in 2004 hebben al deze oproepen 1 stem van het Blok afgepakt.

Rechtse politiek loont als links op zijn bek gaat. Maar linkse politiek met een rechtse agenda zoals onder paarsgroen is voer voor een rechtse oppositie. Zolang die rechtse oppositie NIET geconfronteerd wordt met een POLITIEKE oppositiebeweging, is een partij als het BLOK perfect in staat haar denkbeeldig front te versterken via deelname aan de macht. Want of het BLOK of gelijk welke andere partij wint of verliest, dat kan hangt niet af van programma’s, van haar ethiek of van de media, maar van de druk van de bevolking zelf. Regeringen komen en gaan, de feiten van de open strijd tussen de diverse klassen in de maatschappij doen vroeg of laat politici buigen of barsten. Tobback tot zijn eigen schade en schande na zijn huzarenstuk van 1995 (“Uw sociale zekerheid”) dat als een boomerang terug op zijn kop kwam na de witte mars. Dat ondervindt vandaag Verhofstadt die zijn herscholing van “baby Tatcher” tot “links-liberaal” zwaar betaalt. Zijn “partij van de burger”, kandidaat voo! r de “nieuwe volkspartij” in opvolging van de CVP ligt in de touwen.

Het Blok is er in geslaagd zonder via een lange mars via de instellingen links KO te slaan en de Belgische politiek te kneden naar haar eigen maatschappijbeeld. Linkse politiek is herleid tot het financieren van sociale en middenveldgymnastiek met de sociale en culturele kruimels van de rijke neoliberale tafels in ruil voor steun aan de macht. De overstap van Mia De Vits kan het ABVV naar de SP.a kan gelden als bevestiging van het beeld dat het BLOK maakt van de politiek: een geëmancipeerde Vlaamse carrièrevrouw aan de top van de socialistische vakbond moet de duimen leggen voor Franstalige macho-“grèviculteurs” omdat zij Frank Vanderbroucke niet in de wind wil zetten met zijn plan om werklozen te controleren en dienstencheques in te voeren in de reguliere sector. Tot overmaat van ramp slagen die FGTB-ers er nog in om via de PS in op deze twee symbooldossiers hun slag thuis te halen. Hetgeen Filip De winter, ondervraagd naar de meest positieve maatregel van paarsgroen, op 5 ! mei deed antwoorden: “ de invoering van de dienstencheques in de zorg… door Vlaanderen ingevoerd tegen de PS! in”. Daarmee streek hij de ganse zorgsector en de witte woede vakbonden tegen de haren, maar kwam wel naar voor als de enige politieke oppositiestem in het debat. In dit gemediatiseerd symbooldossier ging paarsgroen inderdaad op zijn buik voor het patronaat en vormde front tegen de PS en de vakbonden.

15 jaar lang heeft het BLOK dergelijke symbooldossiers bespeeld en heeft haar beeld van de maatschappij opgedrongen aan de politiek. Dat dit wordt voorgesteld alsof het Blok “ de scherpe kantjes er af vijlt” is dan nog toppunt. Deze voorstelling van zaken verbergt dat het beeld van het Blok over de Belgische politiek angstwekkend realiteit is geworden. De Belgische politiek is misschien in een slepende institutionele crisis of in haar laatste winterslaap voor een regimecrisis beland als er vanuit de werkende klasse geen verandering komt. En dit op een ogenblik dat van alle kanten een kordaat bestuur wordt gevraagd om de potten te lijmen in de Irak-crisis, om de concurrentiekracht van de bedrijven op te vijzelen en om de sociale zekerheid en de arbeidsmarkt aan te pakken.

Deze crisis heeft te maken met de tweede winnaar van 13 juni: de PS. Zowel in Brussel als in Wallonië is de PS de tweede onmiskenbare politieke overwinnaar van het uiteenspatten van de paarsgroene zeepbel. Het FN klopt aan de PS-deur in de arbeiderswijken van Wallonië. Dezelfde voedingsbodem als de opgang van het BLOK is ook in Wallonië aanwezig. De komende politieke strijd zal uitmaken of er in Wallonië een geloofwaardige linkse kracht kan opgebouwd worden om deze voedingsbodem weg te nemen. Is de sociale omgeving 10 keer dramatischer, de politieke voorwaarden in Wallonië zijn gunstiger om van het uiteenspatten van de paarsgroene zeepbel nog iets over te houden.

Tot nader order is en blijft de PS “incontournable”. Er is in dit land geen regering te vormen zonder de PS .Na de oorlog ontstond een historisch compromis tussen CVP en BSP om het land her op te bouwen en België onder Amerikaanse te modernisering in de kapitalistische concurrentiestrijd. 13 juni betekent niet alleen het einde van de paarsgroene poging om dit politieke regime te breken. De komende maanden zullen tonen of er sowieso nog ruimte is voor een rooms-rood historisch compromis tussen PS en CD&V. Die kans is niet onmogelijk want de sanering van sociale zekerheid en budget, de “modernisering van de arbeidsmarkt” en de loonmatiging zijn kwesties die in de ogen van het patronaat al te lang zijn uitgesteld. Dat ziet in de overwinning van het BLOK een druk voor een sterker antisociaal beleid ondanks meningsverschillen over belangrijke punten als de immigratie. Wellicht is hier een grens overschreden en wordt het Blok de komende maanden zelfs vanuit de oppositie een openli! jk instrument van sectoren van het patronaat in de realisatie van een antisociaal programma.


De PS is in die situatie het perfecte spiegelbeeld van het BLOK: een staatspartij die mee met de nieuwe politieke cultuur is geëvolueerd maar aan wie als waarborg voor de stabiliteit en voor een moderne neoliberale politiek zonder sociale uitbarstingen een prijs zal moeten betaald worden voor een antisociaal beleid.

De machtsverhoudingen tussen de klassieke politieke formaties, de klassenstrijd de komende maanden en last but not least de internationale toestand op economisch vlak, de afloop van het conflict in Irak en de lotgevallen van de zogenaamde EU-grondwet zullen bepalen of er rust komt en rond welk beleid. Maanden zelfs jaren van politieke instabiliteit zijn niet uitgesloten. Maar ook geen zekerheid.

3 zaken zijn m.i. van belang in het debat over de richting waar de politiek naar toe gaat : het cordon sanitair, de slag om de 200.000 job en de nieuwe ronde in de staatshervorming.


Na de val van de muur heeft de Vlaamse linkerzijde de ethiek binnengebracht in de politiek. Frank Vandenbroucke begreep als jong partijvoorzitter maar al te goed dat met de val van de muur de ultieme legitimatie van de sociaal-democratie verdwenen was als derde weg tegen kapitalisme en communisme. Tegelijk deed zwarte zondag de sociaal-democratie op haar grondvesten beven. Een nieuwe derde weg drong zich op om tegelijk én de strijd te voeren tegen extreemrechts én de sleutelposities in de staat in handen te houden. Aangezien medewerking aan de neoliberale economie (Maastrichtnormen) de financiële basis voor sociale correcties ondermijnde vervulde de strijd tegen extreem rechts de rol van breekijzer om de politiek basis voor het beheer van de sociale correcties af te dwingen. Een nieuwe derde weg was geboren, het ethisch socialisme dat niet meer vertrok van maatschappelijke klassen, maar van waarden. Waarden die door extreem-rechts bedreigd werden, maar tegelijk de concrete m! aatschappelijke krachten achter de opgang van extreem-rechts verhulden. Dit is de basis, nog altijd, voor de steun van de sociaal-democratie aan het cordon sanitaire tegen het BLOK. Een steun met een paradoxaal effect omdat het de sociale actie de ervaring van overwinningen ontneemt. Elke staking tegen het beleid, hoe rechtvaardig ook, kon er mee afgeblokt worden ‘om het blok niet in de kaart te spelen”. Elke overwinning hoe klein ook, werd er mee ontmijnd, want “objectief” het werk van het Blok. Het cordon werd stilaan een politiek wapen tegen de strijd van de arbeiders Schoorvoetend na een aantal electorale “overwinningsnederlagen” heeft Verhofstadt geleidelijk aan deze hulp van ethiek in de politiek omarmd om tijdens het Belgisch EU-voorzitterschap rustig te pleiten, voor een ethische globalisering. Om zelfs op die basis te kandideren voor een plaatsje op het Wereld Sociaal Forum in Porto. Kandidaat andersglobalist en kandidaat EU-Comissievoorzitter, het ligt allemaal ni! et ver van mekaar.

Vanuit gelijkaardige positie, maar met een ander objectief heeft Jos Geysels deze ethische normen in de politiek opgedreven als theoreticus van het cordon sanitair. Iedereen ziet dat dit soort cordon niet werkt. Maar niemand meer weet wat er mee te doen. Het cordon sanitair is door de mobilisatie van de Vlaamse intelligentsia na de eerste zwarte zondag aan de politiek opgelegd als instrument tegen de politieke invloed van de nazaten van het fascisme op de Belgische Staat. Maar toen die Staat onder invloed van de grootste volksbeweging uit de geschiedenis in 1996 haar democratische legitimiteit tijdelijk en gedeeltelijk kwijt was, verscheen die intelligentsia niet op het appel haar invloed aan te wenden. Van politiek instrument tegen de sociale strijd werd het cordon nu uitgebreid tot een wapen tegen de democratie. Wie uit het falen van de instellingen de conclusie trok dat de bevolking andere instellingen buiten de Staat moet opbouwen, werd aanzien als een trawant van het Bl! ok .
Democratie werd vereenzelvigd met de instellingen van de burgerlijke democratie, net hetgeen het BLOK altijd doet en op dat terrein altijd wint zonder linkse tegenkracht. Net omdat de werkende klasse er niet in slaagde om minstens in Wallonië rond de as Russo-D’Orazio een politieke leiding te vormen uit de volksbeweging in oktober 1996-april 1997 beperkte het programma van die beweging zich tot een aantal kleinburgerlijke en democratische hervormingsbewegingen, weliswaar links, maar niet in staat tot een duidelijke strategie. En ook dat is het gedroomde terrein van het Blok: een weifelende kleinburgerij die niet links en niet rechts durft zeggen en die zich wentelt in haar onmacht of als ene Don Quichoto zich te pletter rijdt op de muur van de macht. Niets blijft over van de bonus die AGALEV, Anciaux, Verwilghen,Durant,… in 1999 door de witte mars hebben opgeraapt. De enige politicus die nog durft te verwijzen naar disfuncties in het onderzoek in de zaak Dutroux na de uitspr! aak vorige week is…. Gerolf Annemans. Hallo cordon sanitair ?

Ethiek als basis van politiek in een zaak als het Blok kan niet anders dan slecht aflopen. Tenminste zonder ernstige politieke beweging, kaders, netwerken, militanten in bedrijven, wijken in staat om onder de bevolking, buiten de instellingen, dag na dag te vechten voor welbepaalde belangen, welbepaalde objectieven via echte fronten vooral via democratische ruimtes waar mensen zich kunne uiten en verantwoordelijkheid nemen. De prille socialistische arbeidersbeweging, de communistische beweging na 1917 en op haar manier de christen-democratie hebben elk op hun manier deze ruimtes geschapen op basis van een maatschappijvisie, erkenbare maatschappelijke belangen en een welbepaalde politieke strategie. Het Blok bewijst dat ondanks internet en ondanks alle tendensen van vermarkting van het openbaar en cultureel leven, de basis en de behoefte voor dergelijke ruimtes aanwezig is. De volkshuizen en parochiehuizen zijn al jaren leeg of gesloten. Di Rupo wil ze nieuw leven in blazen a! ls “maisons de citoyens”. Maar in Vlaanderen is er buiten het Blok nog niets echt in de plaatsgekomen dat die functie heeft overgenomen. De artificiële middenveld-gymnastiek in de stadswijken is geen partij voor de vertegenwoordiging van de diepe gevoelens van onrust en onvrede die mensen vroeger naar het volkshuis en het parochiehuis bracht. Het Blok vult vandaag het gat. Meer zelfs Vandaag heeft ook het Blok de gildenhuizen op het platteland veroverd. Door het cordon voor te stellen als een ethische principe heeft de Vlaamse intelligentsia hiervoor de ogen gesloten en zich gewenteld in het “georganiseerd meningsverschil”. Blij over de “inhoud” die zij kan inbrengen in de “democratische leegte van vandaag, blij dat GROEN! nodig is zonder duidelijk te maken waarvoor, blij met de burgervader van de stad waar het Blok “maar” 22% van de stemmen heeft.

Natuurlijk mag er niet geregeerd worden met het Blok. Maar als er geen politieke actie komt van links om de komende gemeenteraadsverkiezingen voor 20à 25 gemeenteraadsleden van welke kleur ook, wie en wat zij ook zijn, dan ZAL het Blok mee regeren in de Vlaamse regering en in verschillende schepencolleges. Dan zal het Blok haar dertiende zwarte zondag duur laten verzilveren. Meer dan ooit staat in het centrum van de aandacht de vraag of de bevolking zelf de politieke grenzen kan verleggen en een eigen politieke lijn kan uitstippelen. Positief punt is alvast dat een deel van de Vlaamse progressieve intelligentsia GROEN! verplicht heeft in de oppositie te blijven. Met de stemmen van Stevaert heeft GROEN! zich terug in de positie gezet om de rol te spelen van een linkse partij. Maar haar beslissing om in de oppositie te blijven is nog niet genoeg om stemmen van het blok af te pakken. Daarvoor zal GROEN! haar programma moeten veranderen.





13 juni heeft ook op sociaal terrein een nieuwe situatie geschapen. Het patronaat staat op een keerpunt. In wezen is de meerderheid van het patronaat tegen het Blok. Als er krachtig kan geregeerd worden zonder het Blok des te beter. Maar de tijd dringt. De afscheidnemende OPEL-directeur stelt over de Belgische automobielindustrie: “wij zijn de productiefste, maar de minst winstgevende van Europa”. Alle cadeaus onder de vorm van loonlastverlagingen zijn op. De kosten aan sociale zekerheid moeten drastisch omlaag. De kosten verbonden aan allerlei compromissen op institutioneel vlak en met de vakbonden zijn te hoog. Het patronaat heeft moeten wachten tot na de verkiezingen. Maar de kaarten liggen zeer moeilijk.

De komende maanden zullen duidelijkheid brengen. Wat zal de houding van de vakbonden in het sociaal overleg, bij de budgetcontrole en bij het sociale zekerheidsdebat ? Hoe gaan de arbeiders de eerste tekenen van heropleving verwerken ? Door bang af te wachten of door boter bij de vis te eisen ? De geschiedenis van de arbeidersbeweging leert twee dingen:

+ Als de sociaal democratie sterk blijft en uiterst rechts wint aan invloed dan geeft zelfstandig initiatief aan de basis in de bedrijven de doorslag om de bal naar links dan wel naar rechts te doen omslaan. De ervaringen in de bedrijven met de concrete vormen van arbeiderscontrole op de politiek van het patronaat. Net met het oog daarop is er de afgelopen jaren een arsenaal van wettelijke middelen opgesteld om de discussie over lonen, werktijden, tewerkstelling en sociale zekerheid zo ver mogelijk van de bedrijfsvloer te voeren. Nochtans is 1 kleine overwinning aldaar voor de strijd tegen het Blok meer waard dan 100 schone verklaringen en discussiesessies. En het is op dit vlak dat elk cordon sanitaire tegenover de gewone kiezers van het Blok moet gesloopt worden. Want zonder contact met de kiezers van het Blok in de werkplaatsen, zonder debat over positieve gemeenschappelijke punten is het niet mogelijk een politiek te voeren tegen het Blok.

+ Als het initiatief uitgaat van de apparaten en de bewuste militanten en kaders zijn KO geslagen door een gebeurtenis als 13 juni dan is massale volksopvoeding rond grote historische objectieven die de jonge generatie kunnen vormen de beste voorbereiding voor komenden uitdagingen. Elke belangrijke historische staking die impact heeft gehad op het verloop van de politieke ontwikkelingen heeft een prelude gekend in de geesten van de werkende klasse waarbij een denkkader, argumenten en zingeving worden uiteengezet. Daarbij staan sociale rechten, economische hervormingen,politieke actie en ideologisch debat altijd samen. De staking van 1936 is voorbereid door de kampanje van het Plan De Man. De staking van 60-61 is voorbreid door een programma van structuurhervormingen. Zelfs de stakingen van het begin van de jaren ’80 tegen de liberale treinen va Verhofstadt werden deels ideologisch voorbereid door de de typische Debunnistische “ Heb Uw zeg”ideologie” . Wie een staking als die! tegen het globaal plan bekijkt,, een staking die ongeveer in dezelfde sfeer als vandaag heeft plaatsgevonden na zwarte zondag en bij het begin van een economische heropleving, moet vast stellen dat deze staking in de ogen van de militanten en intellectuelen geen geschiedenis en geen toekomst had. Die staking zorgde voor een ommekeer in de politiek en in het politiek discours van de sociaal democratie (niet in het beleid) maar de linkse intelligentsia was niet bezig met het overdenken van dit soort acties.

De magie van de OBJECTIEF 200.000 jobs van Verhofstadt werkt objectief voor het Blok. Omdat niemand gelooft in deze slogan. En omdat deze slogan in een neoliberaal kader enkel sociale achteruitgang kan betekenen als hij wordt doorgevoerd. 13 juni is de uiting van diepe schokken in het bewustzijn van de massa en in de machtsverhoudingen in de maatschappij.Ingrijpen op die verschuivingen is maar mogelijk door historische perspectieven te stellen waarrond de problemen van deze tijd en de problemen van de massa kunnen opgelost worden. Net zoals op het eind van de 18° een aantal mensen zich verenigden om de afschaffing van de slavernij te bekomen zo moet er vandaag een brede langdurige volksopvoeding gestart worden voor de afschaffing van de werkloosheid. Niemand kan veroordeeld worden tot niets doen. Iedereen moet het recht hebben om te werken om in zijn of haar onderhoud te voorzien. Dit recht mag geen abstract recht blijven voor een EU-grondwettelijk verdrag, maar moet een con! crete verplichting van elk beleid zijn. Als het beleid verzaakt aan deze plicht hebben de werkers en de burgers het recht zelf de jobs te redden die verloren gaan. De jobs te verdelen om het recht op arbeid te realiseren. En het werk op te zoeken dat nodig is om te beantwoorden aan de noden van de meerderheid van de bevolking. Iedereen en job, geeft nog geen andere wereld. Maar een andere wereld is maar mogelijks als iedereen kan bijdragen aan de opbouw van de maatschappij. De opkomst van het BLOK is de uiting diepe onvrede met deze samenleving zonder overtuiging dat “een andere wereld mogelijk is” zoals de globalisten zeggen. Zich afzetten tegen de uitwassen van het kapitalisme zonder vooruitzicht op het socialisme leidt tot een permanent onveiligheidsgevoel. WERK-zekerheid is niet de enige, maar de eerste zekerheid die antwoordt op het onveiligheidsgevoel dat het Blok bespeelt.



Tot slot heeft 13 juni nog een uitzonderlijke situatie gecreëerd omdat voor het eerst in de geschiedenis de wetstraat 16, t.t.z. het centraal uitvoerend gezag waar alle belangrijke draden van de macht samenkomen, vlak bij het Paleis en de zetel Société General, niet meer in staat is regeringen op de been te brengen. De Wetstraat 16 moet wachten op de gesprekken van Leterme en Di Rupo. Ook dat feit is de feitelijke bevestiging van de propaganda van het Blok. Want het bewijst dat Vlaanderen al deftig op weg is onafhankelijk te worden, terwijl het niet de middelen heeft om zelfstandig te werken. Het is op dit vlak koffiedik kijken, maar de komende maanden mogen wij ons verwachten aan een nieuwe communautaire confrontatie. Het gewicht van de NVA binnen de CD&V, de dreiging van het Blok, en de risico’s van asymmetrische regeringen zullen langs beide zijden van de taalgrens aanleiding geven tot opbod, bevoegdheidsverdelingen, communautair opbod en compensatieonderhandelingen die n! iets, maar dan ook niet met enige democratisering van de staat te maken heeft. Integendeel.

De opdeling van het land is gepaard gegaan met nieuwe centralistische tendensen die het bestuur allesbehalve dichter bij de bevolking hebben gebracht ? Net dat is net als in 1993 (de gemeenteraadsverkiezingen komen er aan) de conclusie van mensen als Tobback en Frank Beke die de Vlaamse regering verwijt de gemeenten te weinig autonomie te geven en.. meer autonomie en meer middelen voor de gemeenten is de beste waarborg tegen het Blok. Waar hebben we dat nog gehoord ?

In essentie heeft de neoliberale contrareformatie de Belgische Staat uitgekleed. Sinds de Societé Generale is opgegaan in de maalstroom van de internationale concurrentie zijn er geen leidinggevende kapitaalgroepen meer die zich in het hart van de politieke macht opwerpen als een makende factor. Nochtans blijft België een weliswaar kleine maar imperialistische macht met buitenlandse belangen en diplomatieke posities op het internatonale schaakbond.. Denk maar aan de houding in de oorlog in Irak of in Kongo.

Na 13 juni is de politieke situatie in dit land gecompliceerder dan ooit. Nog nooit hangt zo veel van zoveel af. Alsmaar meer moet de staat bestuurd worden met teveel compromissen. De staatshervorming als resultaat is van de Vlaamse beweging en deze ongelijke economische ontwikkeling tussen Noord en Zuid heeft niets wezenlijks opgelost in deze. Integendeel.
De splitsing van de partijen heeft de opkomst van het Blok alleen maar verergerd want de franstalige partijen die tegen het Blok opkomen ondervinden er buiten Brussel geen electorale concurrentie van. ALLE gevestigde partijen ook de progressieve zijn aangetast door het communautair en nationalistisch vergif. ECOLO en GROEN! gaan terug uiteen. CD&V en CDH spreken niet meer met elkaar. PS en S P.a. vormen elk een regionaal front.

Ook dit en vooral dit probleem is allen maar op te lossen door rechtstreeks herstel van de dialoog onder de burgers en de arbeiders in dit land. In dat verband is de oproep van Tinny Mast meer dan symbolisch en een steunpunt om de komende maanden de noodzakelijke verbindingen te maken die nodig zijn om het Blok echt van antwoord te dienen. Tinny die al jaren op zoek is naar haar verdwenen kind en geconfronteerd is geworden met ijzig misprijzen vanwege de overheidsdiensten tegenover haar gerechtvaardigde vragen sluiten de handen ineen met mensen als Carine Russo om de opkomst van extreem–rechts te bekampen. Omdat opkomen voor een kind in Vlaanderen of in Wallonië geen verschil uitmaakt. Welke muren het Blok en de politiek ook willen bouwen tussen die twee.

Commentaar op dit discussiestuk altijd welkom bij
Raf Verbeke
Spitaalpoortstraat 84
9000 Gent
0497/23.07.60.
carineraf@pandora.be

10:35 Gepost door 3 juli comit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-09-04

Uitnodiging aan alle democraten

Uitnodiging aan alle democraten

Aan alle burgers en organisaties die de opmars van extreem rechts willen stoppen

(sociaal-cultureel werk, vakbonden, culturele centra, migrantenorganisaties, onderwijs, sociale integratie, jeugd, sport, kunsten...)

voor een Grote Samenkomst en Werkvergadering

op zaterdag 25 september 2004

van 10 tot 15 uur

in Kunstencentrum VOORUIT

St.-Pietersnieuwstraat, 23 - 9000 Gent

 

Omdat we ernstig bezorgd blijven om de electorale scores van het Vlaams Blok

Omdat we een echte malaise voelen in het democratische kamp dat geen antwoorden vindt op de bekommernissen van een deel van het electoraat.

Omdat we het racisme, het autoritarisme, het extreme nationalisme, het zoeken naar zondebokken en de haat tegenover "de andere" niet kunnen aanvaarden.

Daarom willen we samen nadenken, analyseren en begrijpen.

Willen we onze ervaringen uitwisselen

en willen we een gezamenlijk werkplan, een draaiboek, opmaken voor de komende twee jaar.

 

Agenda:

 

  • Balzaal, 10u tot 11u: Plenaire vergadering met twee thema's.

a) Objectief 9 november: Op 9 november moet het Hof van Cassatie in Brussel het arrest van het Hof van Beroep waarbij het Vlaams Blok veroordeeld werd als "racistische partij" bevestigen of verbreken. Wat is onze strategie? Wat doen we op 9 november?

Met een inleiding over het belang van het arrest als historisch ijkpunt.

 

b) Objectief 2006: tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 wil het Vlaams Blok een aantal steden veroveren en zo het cordon sanitaire doorbreken. Ideeën voor een stedelijk democratisch project voor de volgende twee jaar. Uitbouw van lokale netwerken in de 13 centrumsteden. Hoe maken we van 8 mei 2005 een "dag van de democratie"?

Met inleiding. 

  • In verschillende zalen, van 11u tot 13u: werkgroepen

1) stedelijke groepen en lokale platforms: kijken wie reeds kan gaan samen zitten om stedelijke netwerken vorm te geven en zowel "9 november" kan organiseren als een draaiboek realiseren voor de komende twee jaar.

 

2) themagroep: "Observatorium en Media-watch".

3) themagroep: "Communicatie, netwerking, website en coördinatie".

 

  • Lunchpauze, van 13u tot 14u:

in café Vooruit zijn allerlei broodjes, soep en warme dranken te krijgen.

 

 

  • Balzaal, van 14u tot 15u: slotbijeenkomst

synthetisch verslag : een rapporteur bundelt alle verslagen van de stedelijke werkgroepen en themagroepen tot een draaiboek.

 

Bezoek ook eens onze voorlopige website:

http://driejuli.skynetblogs.be/

 

omdat een andere wereld mogelijk is,

Voor 3 juli comité

eric goeman

jos vandervelpen

eric corijn

tarik fraihi

kristien hemmerechts

 

Voor verdere info:

Tel.09/372.44.91

Mobiel. 0476/99.07.14


09:29 Gepost door 3 juli comit | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Hoe het ook kan - schaarbeek@mail.be

Steeds terugkerend geweeklaag, oeverloze theoretische discussies, ... komen we niet beter op straat?
Ook in onze Brusselse buurt leek het een aantal jaren geleden uit de hand te lopen: gore grauwe straten vol vuilnis, onbestrafte overlast, steeds meer ergernis en isolatie. Niemand leek nog buiten te komen.
In plaats van te gaan zagen en klagen bij het gemeentebestuur, kwamen een paar buurtbewoners samen. Rotverwende inwoners wie we zijn, leerden we opnieuw zelf de handen uit de mouwen steken. We veegden opnieuw voor eigen deur én voor die van de minder-mobiele buren. Het startschot werd gegeven met een grote buurtschoonmaak tijdens de autoloze zondag.
Enkele maanden later plaatsten we sparren in de wijk. De bomen kregen we van de gemeente, de versieringen werden gemaakt door jongeren en ouderen van de buurt. Voordien hadden ze elkaar nooit gezien, nu hebben ze elkaar leren kennen.
Nog een paar maanden later, wegwerkzaamheden die verschillende maanden aanslepen. In plaats van te zeuren, grijpen we de kans: de straat is toch afgesloten, laat ons een feest organiseren.
Intussen volgden verschillende straten deze aanpak. Mensen hebben elkaar weer leren kennen, lachen en praten weer met elkaar en durven weer buitenkomen.

09:26 Gepost door 3 juli comit | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

28-07-04

Over werkwijze - door maya@agencefuture.org

OVER WERKWIJZE

Dit is een bijdrage over mogelijke werkwijzen voor een groep mensen en organisaties die iets wil ondernemen naar aanleiding van zwarte zondag na zwarte zondag. Van gedachten wisselen, inzichten delen, de nodige maatregelen en acties identificeren, doelstellingen en strategieën formuleren en succesvol uitvoeren, is belangrijk. Het is cruciaal dat we even stil staan bij hoe we dat willen doen. Dit stuk is dus een aanzet om te bekijken hoe we doeltreffend samen kunnen werken en op welke manier we iets aan elkaar kunnen hebben.

WAT EEN NETWERK ZOU KUNNEN DOEN.

Een diverse verzameling van individuen, organisaties en groepen die zich wil effectief wil inzetten kan baat hebben bij een netwerkstructuur.

Netwerking is een manier om krachten te bundelen. Een netwerk behoeft geen hiërarchie. Het kan een bredere doelstelling en reikwijdte hebben dan elk van haar delen. Het is een middel tot samenwerking dat grotere zichtbaarheid en slagkracht biedt, zonder te vereisen dat iedereen het tot in het laatste detail eens is.

Wij hebben tot op zekere hoogte verschillende beelden van hoe een gezondere samenleving er precies uit zou zien (onze ‘alternatieven’). Het is belangrijk om die verschillen van in het begin te erkennen en af te spreken hoe we die tot hun recht kunnen laten komen zonder aan eenheid te moeten inboeten. In een netwerk zou de eigenheid van elke deelnemer bewaard kunnen blijven en ingezet worden ten behoeve van andere deelnemers. Het is precies verscheidenheid die het geheel verrijkt.

In een netwerk kunnen dus heel verschillende soorten werk samen gaan. Alle organisaties, groepen en mensen (ook diegene die andere expliciete doelstellingen hebben) die werken aan (een deelaspect van) het complexe fenomeen waarmee we te maken hebben, kunnen er op elkaars ondersteuning rekenen. Iedereen kan in zijn eigen hoedanigheid, zijn eigen soort werk verrichten maar wordt daartoe beter uitgerust door te beschikken over een grotere gezamenlijke kennis- en ervaringspoel. Informatie, kennis en logistieke middelen van verschillende punten in het netwerk kunnen beschikbaar gemaakt worden voor andere punten in het netwerk. Het werk op een bepaald punt, kan het werk elders ook stimuleren en voeden.

Expertise en onderzoek kan binnen een netwerk een eigen plaats innemen. Wie met relevant werk of onderzoek bezig is, kan bij het netwerk aansluiten, zodat onderlinge communicatie gestimuleerd en ondersteund worden. Een netwerk kan thematisch werken maar moet ook net samenwerking tussen mensen (organisaties) die verschillende thematische invalshoeken hebben, vergemakkelijken. Een kenniskaart biedt daarbij een overzicht van de beschikbare kennis en ervaring.

Een netwerk kan dus werk dat reeds plaats vindt ondersteunen. Het kan ook ingezet worden om nieuwe klussen, analyses en acties uit te voeren. Lokaal en/of thematisch bestaan er reeds allerlei soorten initiatieven (studie- of actiegroepen, wijkcomitees, buurthuizen, grote en kleine organisaties). We zoeken een manier om het soort werk dat we nodig achten met reeds bestaande en met nieuwe initiatieven uit te voeren en tegelijk de taken die mensen al op zich genomen hebben te ondersteunen. Onderlinge begeleiding maar ook begeleiding vanuit het centrale knooppunt van het netwerk kan daarbij voorzien worden.

Een goed werkend netwerk is niet zo maar een los verband tussen mensen, organisaties en groepen. Het kan hen helpen richting te bepalen, verantwoordelijkheden ten overstaan van de ontwikkeling van onze maatschappij op te nemen en een concreet engagement aan te gaan. Een netwerk kan onafhankelijk van politieke, economische of media actoren werken, zonder daarom partnerschap a priori af te hoeven wijzen.

WAT ER NODIG ZOU ZIJN VOOR EEN NETWERK

- deelnemers
- een formulering van de doelstelling(en) van het netwerk: inhoudelijk en methodologisch
- dat iedereen begrijpt wat de bedoeling en het nut is van ‘samen’ te zijn
- onderling vertrouwen
- een overzicht (kaart) van het netwerk dat weergeeft wie er deel van uitmaakt, waar verschillende deelnemers mee bezig zijn, de informatie en kennis waarover zij beschikken en ook relevante informatie en kennis die buiten het netwerk bestaat. Zo’n overzicht geeft dan ook meteen een beeld van de thema’s of terreinen waarop meer werk nodig is, de informatie die ontbreekt, de noden van verschillende deelnemers, etc.
- netwerkbeheer, man-uren dus van mensen die het functioneren van het netwerk begrijpen: het faciliteren van groepsprocessen, meting van succes en zwaktes, opvolging van de doelmatigheid van het netwerk, feedback verwerking, beheer van een netwerkkalender, coördinatie van de publicatie van inhoudelijke bijdragen, updaten website, communicatie over de werking van het netwerk naar de deelnemers toe, externe communicatie, monitoren en modereren van de bijdragen van deelnemers, het organiseren van meetings, etc…
- sleutelspelers die de bovenstaande rollen op zich nemen, die communicatie tussen netwerk beheerders en bepaalde deelnemers groepen verzorgen en zich als tussenschakel inzetten, die werkmethodes en hun toepassing helpen bij schaven
- sponsoring door het beschikbaar maken van arbeidstijd en financiële of andere materiele middelen

Wat we sowieso nodig hebben

- mensen, hun inzicht, hun inzet en hun tijd
- een naam, zodat we naar onszelf kunnen verwijzen en zowel intern als extern herkenbaar zijn
- een formulering van onze doelstellingen en afspraken over werkwijzen
- overzicht van informatie en kennis
- interne en externe communicatie (o.a. een website)
- geld

DE BIJEENKOMST VAN 25 SEPTEMBER IN DE VOORUIT

Om deze vergadering zo efficiënt mogelijk te laten verlopen, kunnen de hoofdpunten op de agenda van te voren gekozen worden zodat we allemaal onze bijdrage goed kunnen voorbereiden. Een andere tekst op deze site kan een bespreking van de mogelijkheden voor die dag starten.

MAAR EERST

Op deze blog kunnen, naast de inhoudelijke gedachtewisseling en de informatie en links die hier bij elkaar gebracht worden, alvast enkele aparte threads starten (een korte begintekst en een reeks daaraan gekoppelde reacties). In een eerste thread, die met deze tekst begint, kunnen we mogelijke werkmethodes verder bespreken. Een tweede kan dienen om agendapunten en/of thema’s voor 25 september voor te stellen. In een derde kunnen we bespreken of en hoe we onze bedoeling in een gezamenlijk document vast zouden leggen.

Met deze blog en langs andere kanalen,kunnen we onderlinge informatie-uitwisseling voortzetten. We kunnen ons hier expliciet afvragen wat voor soort informatie we allemaal over en van elkaar kunnen gebruiken en onze eigen mogelijkheden, verlanglijstjes en ervaring alvast aan elkaar voorstellen. In een later stadium kan dan een info formulier opgemaakt worden om op overzichtelijke wijze details te geven over het soort info, kennis, vaardigheden, logistieke of praktische hulp etc. iemand (of een groep) te bieden heeft en welke ze nodig denkt te kunnen hebben. Een verzoek om hetzelfde, kan ook langs andere wegen bij geïnteresseerden geraken. Op basis van de verzamelde gegevens kunnen we dan een kennismaking en informatie gedeelte voor de bijeenkomst van 25/09 voorbereiden als een soort uitwisseling van verlanglijstjes en kennis/ervaringslijsten. We krijgen zo misschien ook meteen een goed beeld van het soort deelthema’s waarmee we bezig zijn.

Deze tekst is dus meteen de start voor een thread over werkmethodes. De ideeën die hierin voorgesteld worden, maken niet onze enige mogelijkheden uit en zijn niet grondig uitgewerkt. Dit is een uitnodiging om er alles wat relevant lijkt aan toe te voegen.

09:49 Gepost door 3 juli comit | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

27-07-04

voorstel voor een gezamenlijk document - door maya@agencefuture.org

OVER EEN GEZAMENLIJK DOCUMENT

Als we elkaar op 3 juli opzochten, hadden we daar een bedoeling mee. We formuleerden die elk voor onszelf. Misschien kunnen we onze gezamenlijke bedoelingen ook meer expliciet duidelijk maken. Er zijn veel mogelijkheden voor een gezamenlijk document waarin dat gebeurt: het kan een werktekst zijn, een basis document, een stellingname, een lijst van vertrekpunten of doelstellingen, een eisenpakket, principeverklaring, intentieverklaring of verantwoordelijkheidsverklaring, een contract, een steunbrief, etc.

Om zo’n document op te kunnen stellen, moeten we over een aantal belangrijke vragen nadenken. Hoe willen we te werk gaan? Tot wat voor samenwerkingsverbanden willen we ons verbinden? Wie willen we bij onze inspanningen kunnen betrekken? Willen we ons engagement formaliseren en hoe? Hoe gaan we de inzet benoemen, wat kunnen we over ons zelf zeggen? Wat zijn de inhoudelijke basisuitgangspunten waarover we het allemaal eens (moeten) zijn? Willen we die vastleggen en hoe?

Als we dit soort dingen op 25 september willen bespreken en eventueel aan het opstellen van een gezamenlijk document willen beginnen, zullen we dat goed moeten voorbereiden met bondig geformuleerde voorstellen op dit blog en op papier. Dit is dus een uitnodiging om te bespreken of we een gezamenlijk document nodig hebben, hoe we dat zouden noemen en wat daar in zou moeten staan.


15:56 Gepost door 3 juli comit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

voorstel uitwerking agenda 25/09 - door maya@agencefuture.org

OVER EEN WERKWIJZE VOOR DE BIJEENKOMST VAN 25 SEPTEMBER IN DE VOORUIT

Dit is een bijdrage over een mogelijke aanpak voor de bijeenkomst die aangekondigd werd voor 25 september in de Gentse Vooruit. Het is cruciaal dat we even stil staan bij wat we die dag willen doen. Dat zulke dingen ook met de beste bedoelingen van de wereld, niet vanzelf gaan, bleek o.a. op onze bijeenkomst van 3 juli. Het voorstel dat hieronder volgt is maar een van vele mogelijkheden en moet in ieder geval verder uitgewerkt worden. Het is een uitnodiging om werkwijzen, bijdragen en mogelijke agendapunten voor te stellen.

VOORSTEL:

Tijdens de gezamenlijke start van de bijeenkomst kan samengevat worden wat de initiatiefnemers sinds 03/07 deden, welke vragen er ondertussen over het initiatief geformuleerd werden (en welke antwoorden er daarop al zijn). Er kan ook een overzicht komen van de mensen en groeperingen die tot nu toe betrokken waren bij het initiatief, wie er vorige keer allemaal bij was, welke anderen ondertussen interesse getoond hebben.

Daarna kan het verloop, de agenda en de timing voor de rest van de dag uitgezet worden. De bedoelingen van de initiatiefnemers met de bijeenkomst kunnen daarbij kort toegelicht worden

Drie mogelijke hoofdpunten voor de agenda:

1) Kennismaking en informatieuitwisseling. Het is belangrijk dat we goed weten ‘wat we in huis hebben’. Het gaat er om concrete informatie over ‘waar we mee bezig zijn’ (thema’s, acties, onderzoek), ‘wat we weten’, ‘wat we kunnen/willen doen’ en ‘wat we daarvoor nodig hebben’ uit te wisselen. Om dit proces zo vlot mogelijk te laten verlopen, zou het, o.a. met een thread in dit blog, goed voorbereid kunnen worden.
2) Open vragen. Hoe willen we te werk gaan? Tot wat voor samenwerkingsverband willen we ons verbinden? Wie willen we bij onze inspanningen kunnen betrekken? Wat zijn de inhoudelijke uitgangspunten waarover we het allemaal eens (moeten) zijn? Willen we die vastleggen en hoe?
3) Concrete werking, thematische bespreking. We weten ondertussen van elkaar met wat voor thema’s we bezig zijn en wat onze bedoelingen zijn. Verschillende kleinere groepen kunnen bij elkaar komen om een overzicht voor te bereiden van wat er rond hun thema leeft aan de rest van de aanwezigen voor te stellen.

De eerste twee punten zouden in voormiddag bekeken kunnen worden om dan in de namiddag aan het derde punt te weiden. Het zou ook kunnen dat we ons in Gent nog willen beperken tot alleen de eerste twee punten om pas op een derde bijeenkomst in Antwerpen het derde aan te pakken.

De afronding van de bijeenkomst, zou een kort overzicht kunnen bieden van wat er plaats vond en de conclusies die voor elk van de agendapunten getrokken werden.

Het zou goed kunnen zijn een informeler (feestelijk?) moment vast te hangen aan de bijeenkomst zodat we ook allemaal de gelegenheid krijgen achteraf even bij te komen in goed gezelschap.


15:54 Gepost door 3 juli comit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-07-04

Concrete acties vanwege de Louis Paul Boonkring in de strijd tegen extreem rechts

Als Louis Paul Boonkring, een sociaal-culturele organisatie in Brussel, liggen we aan de basis van de campagne "Extreem rechts nee bedankt. Voor een leefbaar Brussel". Vertrekkend van het colloquium "Ondergesneeuwde sporen: strategieën tegen extreem rechts" werd in 1998 geopteerd voor een radicaal alternatief voor de tot dan meestal toegepaste 'doodzwijgstrategie' i.v.m. hoe omgaan met extreem rechts.
Op basis van de analyse van onder meer Jaap van Donselaar ("de staat paraat") werd het uitgangspunt: extreem rechtse partijen zijn geen partijen zoals andere. Essentieel is het ware gelaat van extreem rechts duidelijk te maken (ontmaskering). We opteerden resoluut voor een tweetalige campagne in Brussel ondersteund door het middenveld en dit in vrijwilligersverband. Andere gehanteerde basisprincipes van de campagne waren onder meer: het zich richten tot de niet-overtuigden, een wetenschappelijke onderbouw en professionele communicatiemiddelen.
We slaagden er alvast in om op Brussels niveau de problematiek bespreekbaar te maken en tevens voor een deel de verwarring ivm de wijze van strijd te voeren tegen extreem rechts, te verminderen. (1)
Dit blijkt onder meer in Brussel uit de continue isolering van Blokverkozenen, een zeer strakke toepassing van het cordon, een aparte benadering van X-rechts binnen de Nederlandstalige Brusselse media (Deze Week..).
Er werd alvast mede voor gezorgd dat de grote doorbraak langs Franstalige zijde er niet kwam met de blokkering van de instellingen als gevolg en dit spijts de zeer zware investeringen van het Blok en de ex-commissaris Demol die werd uitgespeeld als boegbeeld.
Er werd in die jaren ook gepleit voor een meer inhoudelijke invulling van het cordon sanitaire.
Afgelopen jaren ging de aandacht van de Boonkring ook uit naar het nadenken over hoe de toenemende verrechtsing kan worden gestopt en wat de rol van het middenveld hierin kan en moet zijn (met een nieuw colloquium in 2003: "Slechte tijd voor lyriek. De rol van het middenveld tegen de toenemende verrechtsing").
Met de verkiezingen van 13 juni 2004 worden we opnieuw met de neus op de feiten gedrukt: er zit nog steeds rek in de elektorale aanhang van extreem rechts in het algemeen en van het Blok in het bijzonder. En niemand durft verwedden waar het eindpunt ligt.
Wat wel vastligt is dat we generaties aan het verknoeien zijn en dat het gedachtegoed van extreem rechts zich nestelt in meer hoofden dan een democratie aankan.
De komende maanden (september - december 2004) wensen we concreet rond 3 invalshoeken te werken:
1. opvolging en voorbereiding nieuw arrest Hof Van Cassatie : het verdict valt op 9 november.
Doelstelling: nadenken over de wijze waarop op basis van het arrest het meest efficiënt kan worden gereageerd.
Vb.: verwarring bij democratische partijen na het arrest van 21 april 2004 van het Hof van beroep te Gent zien te vermijden; alleen kranten hebben er voorlopig conclusies uit getrokken (advertenties...), wat kan nog? Gemeenschapscentra/culturele centra.. Link met het 10-punten plan van Minister Arena (rol overheidsbedrijven..) Enz…
Wat met de mogelijke naamsverandering en invloed op cordon (zie verder)
Hoe: door technici bij elkaar te brengen en teksten hier rond te publiceren
2. het nut van het cordon sanitaire: intellectuele ondersteuning van de redenen waarom het cordon moet gehandhaafd blijven + eventuele herijking van het concept. Waarom Oostenrijkse toestanden geen voorbeeld zijn voor Vlaanderen enz… Wie beweert dat onze instellingen sterk genoeg zijn, vergist zich.
Met 2006 als objectief; heel wat burgemeesters hebben de knop al omgedraaid (+ zie gevolgen arrest en naamsverandering)
Hieraan koppelen we ook een reis naar Marseille in 2005 (bezoeken aan Marignan..).
3. de houding van de partijen t.a.v. extreem rechts: de verpletterende verantwoordelijkheid dat de partijen blijven dragen in de continue vooruitgang van het Blok. Enerzijds belijden ze met woorden het standpunt dat het Blok geen partij is als een andere, en langs de andere zijde bewijzen ze ganse dagen dat ze dit principe in de praktijk niet toepassen (vliegen afvangen, electorale spelletjes enz…)
Hoe: gesprekken organiseren met bevoorrechte getuigen (hangt tevens samen met de theorievorming rond het cordon sanitaire).
wie interesse heeft, neemt contact met de Boonkring, p/a Nieuwelaan 60 te 1040 Brussel of via de website: www.lpboonkring.be
(1) een ander concreet resultaat van al deze campagnes, is de schat aan documentatiemateriaal. Denken we aan de rapporten van de colloquia en een volledig werkdossier (wat werkt niet, wat werkt wel in de strijd tegen extreem rechts).




10:19 Gepost door 3 juli comit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-07-04

Sociale Economie als dam tegen het maatschappelijk onbehagen en extreem-rechts. Buurtdiensten en buurtfeesten, vermenigvuldigt u!

Afgelopen zaterdag (3 juli) organiseerde de Liga voor Mensenrechten in Brussel een samenkomst over mogelijke ‘strategieën tegen de verdere opmars van extreem-rechts’. De analyse van het hoe en waarom van ‘het Blok’ is al tot in den treure toe herkauwd. Tijd dus voor concrete ‘actie’ en constructieve voorstellen. Geen gemakkelijke opgave voor verenigd ‘intellectueel links’, dat graag analyseert en theoriseert, maar slechts met mondjesmaat met concrete, realistische ‘acties’ op de proppen komt. Dat bleek ook nu weer. Toch werden enkele interessante pistes aangegeven, zoals het organiseren van ‘buurtfeesten’ en meer aandacht voor de ‘sociale economie’.

In z’n boek ‘Anatomie en oorzaken van het wantrouwen’ maakte VUB-socioloog Mark Elchardus een röntgenfoto van het maatschappelijk onbehagen in Vlaanderen. Als één van de factoren die dat onbehagen doen groeien haalt Elchardus de verdrukking van laaggeschoolden in onze kennismaatschappij aan. In alle onderdelen van het maatschappelijke leven wordt van laaggeschoolden een kennisniveau verwacht dat ze niet aankunnen. Dit gevoel van onbehagen uit zich dan op twee punten: een pessimistisch toekomstbeeld en een gevoel van onveiligheid. Beiden factoren waar het Vlaams Blok handig op inspeelt.

België, en meer in het bijzonder Vlaanderen, dat een zeer open economie heeft zal altijd onderhevig zijn aan de fluctuaties van de wereldeconomie. Vooral laaggeschoolden zijn hier het slachtoffer van. Uit de recente werkloosheidscijfers blijkt dat nu ook hooggeschoolden steeds sneller in de werkloosheid belanden. Maar bij hen gaat het echter meestal om een tijdelijke situatie; ze worden als het ware even in ‘de koelkast’ gezet en ondertussen verder bijgeschoold. Wanneer de economie weer aantrekt zijn zij de eersten waaruit gerekruteerd wordt.

Het is slechts wanneer de economie op ‘volle toeren’ draait dat ook het reserveleger van zeer laaggeschoolden - en in zeer beperkte mate allochtonen - aangeboord wordt. Bij de minste economische terugval vliegen zij er als eerste terug uit. Dit kan niet anders dan aanleiding geven tot frustratie en onbehagen bij deze groepen; getuige daarvan o.a. de radicalisering van de allochtone gemeenschap en de roep bij sommigen voor het invoeren van quota.

In het huidige economische systeem, waar de winstcijfers en het tevreden stellen van de aandeelhouders dé maatstaf zijn – een nieuwe religie - , zullen steeds meer mensen uit de boot vallen en dreigt het onbehagen nog te groeien. De mens raakt ook steeds meer ‘vervreemd’ van het product of dienst dat hij produceert. (Halo Marx!) De binding met het bedrijf vervaagt. Beslissingen lijken genomen te worden door anonieme, onzichtbare krachten, waar men geen vat op heeft. Dit voedt alleen maar de angst en onzekerheid.

En indien het beleid ook ten aanzien van de allochtone gemeenschap in ons land de ogen blijft sluiten en geen radicale maatregelen durft of wil nemen om de sociaal-economische en maatschappelijke achterstelling weg te werken, dan zullen er nog veel Abou Jahjah’s opstaan…

Is er dan echt geen alternatief mogelijk, en moeten we ons neerleggen bij de ‘wetmatigheden’ van de markt en de systematische uitsluiting en discriminatie van bepaalde bevolkingsgroepen? . Het was ook één van de vragen die aan bod kwamen tijdens de bijeenkomst afgelopen zaterdag. Terecht werd er op gewezen dat een groot deel van onze ‘captains of industry’ een boontje hebben voor het Blok en z’n visie op economisch en (a-)sociaal beleid.

Maar er is wel degelijk een (begin van) alternatief. De sector van de ‘sociale economie’ heeft de laatste jaren een ware ‘boom’ doorgemaakt. De ‘sociale economie stelt dit primaat van de winst fundamenteel in vraag en heeft als één van de voornaamste doelstellingen o.a. het scheppen van duurzame en kwaliteitsvolle tewerkstelling voor zogenaamde ‘kansengroepen’. Dit gecombineerd met de aandacht voor de kwaliteit van de arbeid, het milieu en alle ‘stakeholders’ (klanten, leveranciers, buurt,….), moet op termijn leiden tot een model van economische ontwikkeling waarbij de winst niet exclusief uitgekeerd wordt aan de ongeduldige aandeelhouders, maar een middel is voor het bereiken van enkele maatschappelijke doelstellingen (tewerkstelling, milieu, zorgtaken). Ook de participatie, betrokkenheid en inspraak van de werknemer, de klanten én de buurt staan centraal in de filosofie van de sociale economie.

Tot voor enkele jaren werd de sector stiefmoederlijk behandeld en verkeerdelijk geassocieerd met welzijnswerk en losstaande initiatieven van enkele wereldverbeteraars. Hierin is de laatste jaren een kentering gekomen. Op Federaal niveau is er voor het eerst een minister bevoegd voor Sociale Economie; in Vlaanderen werd door de minister van Tewerkstelling de ‘meerwaardeneconomie’ in het leven geroepen.

De diversiteit aan initiatieven en ondernemingen die zich inschrijven in de filosofie van de sociale economie is enorm; sociale en beschutte werkplaatsen, invoegbedrijven en –afdelingen, startcentra voor de sociale economie, kringloopwinkels, ‘nieuwe’ coöperatieven, activiteitencoöperaties, alternatieve kapitaalverschaffers, Fair Trade organisaties, ondernemingen in zelfbeheer, de mens- en milieuvriendelijke ondernemingen, buurt- en nabijheidsdiensten…..

Hetgeen nu met veel dure woorden en mooie intentieverklaringen door het bedrijfsleven gepromoot wordt als ‘duurzaam ondernemen’, of ‘maatschappelijk verantwoord ondernemen’ (maar helaas in veel gevallen beperkt blijft tot window-dressing), wordt al jarenlang in de praktijk gebracht door de sociale economie ondernemingen.

Beweren dat de sociale economie een dam tegen extreem-rechts en het maatschappelijk onbehagen kan opwerpen zou té pretentieus zijn. De sector heeft echter wel een onvervangbare rol te vervullen in het in stand houden van de sociale cohesie, de maatschappelijke integratie, het tegengaan van de duale arbeidsmarkt én als voorbeeldfunctie voor de reguliere ondernemingen. Sociaal verantwoord ondernemen kán. Ook laaggeschoolden en andere kansengroepen, zoals allochtonen hebben recht op duurzame integratie in het arbeidsbestel. De sociale economie ondernemingen bewijzen dit elke dag.

Vooral de buurt- en nabijheidsdiensten kunnen hier een cruciale rol spelen, door hun specifieke eigenheid: inspelend op de concrete noden van de directe buurt- of leefgemeenschap; gericht op de meest achtergestelde personen; mét participatie en inspraak van de ‘cliënten’ en werknemers; arbeid op maat van de werknemer… ‘Flexibiliteit’ is hier geen vies woord, want vooral ten dienste van de werknemer.

Op hun manier werpen zij een dam(metje) op tegen het maatschappelijke onbehagen en de verzuring. Door de mens centraal te stellen en op zijn manier volwaardig te laten participeren aan onze maatschappij, ongeacht zijn of haar afkomst. Door in te spelen op de meest acute problemen in – meestal achtergestelde – buurten; deze problemen die meestal aanleiding geven tot de ‘verzuring’ en het ‘foertstem-gedrag’.

De overheid heeft de verantwoordelijkheid om de buurt- en nabijheidsdiensten verder te ontwikkelen, en de sociale economie in het algemeen.

De ‘citoyens’ zullen wel zorgen voor de ambiance: buurtfeesten en barbecues: vermenigvuldigt u!

 

Jordi Lesaffer


10:19 Gepost door 3 juli comit | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-07-04

Too little, too late!

Too little, too late!

Eric Corijn

Wat kan er nog worden bijgedragen in de cacafonie van stellingnames, verklaringen, strategieën en tactieken inzake de reactie op Zwarte Zondag Nr 12? In de opperste verwarring lijkt het wel zinloos een zoveelste bijdrage te schrijven. Wie beheert de discussieagenda? Wie organiseert het meningsverschil? Wie stelt de goede vragen? Zijn ook hier de mediamakers de enige "gatekeepers"? Waar blijven de politici die krijtlijnen uitzetten? Met het Blok als grootste partij lijkt in elk geval de gehele politieke agenda overhoop gehaald.

Ik merk op dat de "verdediging van de democratie" niet langer is losgekoppeld van "welk maatschappelijk project". De discussie over het Cordon gaat in feite daarover. Het is een pragmatische discussie geworden. Daarin zijn vele agenda’s aan het werk. De mentale weerstand tegen extreem-rechts is weg. Er bestaat niet langer één "democratisch kamp" tegen het Vlaams Blok. De democratie is, zo zeggen ons de politicologen, tegen veel bestand en ze kent geen inhoudelijke grenzen. En omgekeerd, elke politiek die zich aan enkele formele afspraken houdt, dus ook een afgerond Blok, kan als democratisch worden bestempeld. Zo gaat Mc World ervan uit dat ze vanzelfsprekend democratisch is. Als het Blok dan al geen dreiging meer is voor de democratie, wie worden dan wel de slachtoffers? Het lopende debat is niet erg verhelderend. Iedereen met enige invloed verdedigt de eigen positie en gaat er blijkbaar vanuit dat die niet bedreigd is. Enne: "Alles is al geprobeerd en niets heeft gewerkt" ? Alles? Wat dan juist? En niets werkt? Ook zulke boude beweringen kunnen alleen bijdragen tot verwarring en ontmoediging.

Wat drijft er boven in het debat? Twee lijnen. De meeste stemmen pogen te spreken vanuit een "neutrale"plaats boven het gewoel. Ze richten zich dan vooral op het behoud van de instellingen en van de bestaande machtsverhoudingen. Ze zijn bereid het Vlaams Blok te "normaliseren" – bijna 1 miljoen kiezers is wel veel - en, onder de voorwaarde van enkele herformuleringen, verder te integreren. Het Blok moet zich vormelijk aanpassen. En dan zijn instellingen sterk genoeg om de democratie te redden. Het Cordon is contraproductief. Maar dan moeten we wel bereid zijn een nieuwe ruk naar rechts te ondergaan. Dat zou immers de wil van de kiezer zijn (die dan plots wel inhoudelijke sturing wordt toegedicht). En daar komt de tweede lijn naar voren. Een nieuwe groep ondernemers ziet in het Blok een breekijzer om een nieuwe reeks antisociale maatregelen te nemen die de con,currentiecapaciteit ten goede komen. Aldus heb je enerzijds een sociaa-economische lobby en aan de andere kant een politiek-institutioneel discours. Op beide vlakken ontbreekt weerwerk. Moeten wij ons dat allemaal laten welgevallen?

Voor ons blijft het Vlaams Blok een gevaarlijke partij omdat ze een maatschappijmodel verdedigt gesteund op systematische discriminatie. Ze combineert drie principes van ongelijkheid: racisme, nationalisme en sexisme.De drie zijn niet alleen verwerpelijk, ze zijn ook totaal onaangepast aan de reële maatschappelijke problemen. Wat daar in werkelijkheid mee gelegitimeerd wordt is de groeiende maatschappelijke ongelijkheid op basis van geld en macht. Om die ongelijkheid in toom te houden is men bereid meer repressie, meer controle en meer betutteling in te stellen. En dat wordt nu mentaal in de breedte en in de diepte in de samenleving voorbereid.

Het Vlaams Blok is zo het symptoom van de gehele verrechtsing van het Westers systeem. Zie de ideologie en de politiek van de VS in de "nieuwe wereldorde" (Hoeveel gevangenen zitten zonder rechten op Guantanamo zonder dat één wereldleider een kik geeft? Welke sanctie staat er op de leugenachtige Irak-politiek van Bush? Wie heeft daar de orders tot folteringen gegeven? Wie vergoelijkt een systematische oorlog tegen Palestijnse burgers?). Zie vervolgens het democratisch en sociaal deficit van de Europese eenmaking. (Hoe lang moet men sociale concurrentie en niet gecontroleerde politieke instellingen blijven verdedigen onder het mom van "een stap vooruit in de eenmaking"? Wie houdt er echt rekening met de algehele onverschilligheid bij de bevolking? Is de voorgestelde grondwet de basis voor een democratische rechtsorde? ). Zie ook het groeiende Vlaamse chauvinisme (Wie heeft ooit bewezen dat wat we zelf doen ook beter gedaan is? Wie geeft ons de nodige informatie om zelf te kunnen oordelen of Di Rupo nu echt een boeman is, of de PS een conservatieve staatspartij is en of de Walen zich nu echt in alles vergissen? Heeft het Vlaamse zelfbestuur ook de beloofde basisdemocratie gebracht? ) Zie tenslotte de afbouw van de solidaire welvaartstaat, de privatisering en de toename van de ongelijkheid ( Werken werkende mensen vandaag niet langer en harder dan twintig jaar geleden? Zijn de lonen navenant gestegen? En is het aandeel van bijvoorbeeld huisvesting in het budget dan gedaald? En hebben de parlementairen of de managers zich eenzelfde loonmatiging opgelegd? En is de stelselmatige overdracht van rijkdom van de loontrekkers naar de aandeelhouders een waanbeeld?) Die ontwikkelingen leiden tot meer ongelijkheid in de samenleving, tot meer legitimatie van ongelijkheid en dan tot meer beschuldigingen aan het adres van de uitgeslotenen zelf, die als zwart schaap, als gemeenschappelijke vijand, kunnen dienen. Uiteindelijk sporen we naar een meer autoritaire staat, naar meer conflict en naar meer repressie.

Het Vlaams Blok wordt niet gestopt omdat het met die trend meegaat, de minst solidaire kiezers aantrekt, die het als "eigen volk" wil behoeden voor de effecten van de privatisering, de deregulering en de liberalisering. Intussen wordt het door centrumrechts gebruikt als hefboom: zie het veiligheidsdebat, zie het verzet tegen het stemrecht, zie de communautaire spanningsopbouw. Het Vlaams Blok heeft doorgeefluiken in de andere partijen: in de NVA wat betreft het radicale nationalisme en het separatisme, in de VLD wat betreft het repressieve discours, in de CD&V wat betreft de conservatieve waarden. Het Blok ligt helemaal in de traditie van het Nieuwe Orde denken in de Vlaamse Beweging. Nooit heeft het Blok bijgedragen tot de verdediging van openbare diensten, van lonen of van tewerkstelling. Het is fout te denken dat met de democratie in de vorm te verdedigen je ook automatisch een solidaire samenleving verdedigt. Ook Hitler werd verkozen. Thatcher, Reagan, Bush, Asnar en Berlusconi ook.

Al in 1991 hebben we op drie breuklijnen gewezen. 1) De kloof tussen burger en politiek (Hoeveel referenda zijn er sindsdien al geweest? Hoeveel participatieve democratie werd sinds het contract met de burger van 1992 ingevoerd? Welk medebeslissingsrecht werd er sinds de burgermanifesten van Verhofstadt gerealiseerd? En hoe lang heeft het geduurd om het vermogen en de belangenvermenging van politici onder de openbaarheid van bestuur te brengen?) 2) De groeiende sociale ongelijkheid ( Is de werkloosheid echt gedaald sinds 1991? Is er wat gedaan aan de crisis van de huisvesting? Is er verandering gekomen in de breuklijn rond scholingsgraad? Hoe is het echt gesteld met de achterstellingsbuurten in de grootsteden?) 3) De verdere verkleutering en commercialisering van de cultuur (Is er geïnvesteerd in onderzoek en onderwijs of is daar door de enveloppe-financiering schaarste ontstaan? Is de VRT onafhankelijk van de marktwetten of poogt ze gewoon zelf marktleider te zijn? Zijn de oneliners vandaag korter of langer dan dertien jaar geleden?). Niet dat er op al die vlakken geen politiek werd gevoerd. De vraag is echter of de politiek de nodige middelen en methoden heeft ingezet om echt het tijd te keren? Er is echt wel enige schoktherapie nodig en dan nog zal het een generatie kosten. Too little and too late. Omdat de prioriteit is blijven uitgaan naar de concurrentiecapaciteit, naar de private sector en naar de egoïstische consumptiecultuur.

Terecht waarschuwt Elchardus voor de rechtse trein in aantocht. We moeten dus nadenken over het weerwerk op verschillende niveau’s. "We", dat zijn weldenkende verontruste individuen, dat zijn delen van het politieke veld, dat zijn vooral de culturele en sociaal-culturele organisaties.

    1. Niet toegeven op de kernboodschap. We blijven de basisfilosofie van het Blok radicaal afwijzen. Neen aan het "eigen volk eerst"-principe, nooit en nergens! Neen aan het racisme! Neen aan het nationalisme en separatisme! Neen aan het sexisme! Radicale inhoudelijke polemiek, ook met de kiezers van het Blok, die, ook al doen ze het uit balorigheid, wel zo’n politiek programma steunen. Behoud van het cordon! Ook niet samenwerken met hen die het cordon willen doorbreken. Laat ze kiezen. Het is het één of het ander! Het gaat hier wel degelijk om kampen.
    2. We eisen van onze bewindslieden, opinieleiders en instellingen dat ze de mensenrechten werkelijk afdwingbaar maken op alle maatschappelijke vlakken. Geen discriminaties vooral niet op het vlak van dagelijkse levenskwesties: werk, huisvesting, dienstverlening en cultuur. We weten dat onze instellingen niet vrijuit gaan. Op alle vlakken moeten quota zorgen voor het herstel van maatschappelijke verhoudingen! Op alle vlakken moet de bestaande wetgeving worden toegepast! We hebben nood aan een urgentieprogramma voor het Blok de basisrechten zelf in vraag stelt! Die basisrechten reëel maken, met iedereen gelijk voor de wet, dat moet het ijkpunt zijn voor elke regeerverklaring.
    3. We moeten ons voorbereiden voor het verzet tegen de aangekondigde dijkbreuken. De volgende afspraak is 2006, de lokale verkiezingen. Vanaf nu kunnen we werken aan lokale overlegplatforms en opkomen voor een solidair en duurzaam ontwikkelingsmodel. Het zou mooi zijn mocht er in 2005 in elke centrumstad een Staten Generaal van het Middenveld doorgaan, rond een prioriteitenprogramma voor een solidaire samenleving. Tegenover ongelijkheid en discriminatie, tegenover discussies over onveiligheid, criminaliteit en hoofddoeken wordt het nu eens tijd te mogen discussiëren over een ander samenlevingsmodel. Begin nu aan lokale frontvorming tegen een dreigende rechtse coalitie. Vraag aan politici en politieke partijen een inhoudelijk contract met de burger te sluiten.
    4. Stop het zelfgenoegzame "we zijn goed bezig" en " het is de schuld van de ander" discours. Aanvaard de diagnose dat diegenen die macht hadden (media, spindokters, partijleiders, opiniemakers) gefaald hebben.
      1. Voor meer politiek en meer democratie. Niet het Blok maar de mensen zelf moeten mee in het bad worden getrokken.Waarom niet overal werken aan participatieve democratie, duurzame wijkontwikkeling en daadwerkelijke zeggenschap? Waarom niet pogen iedereen zelf te betrekken bij het beheer van de onmiddellijke leefomgeving? Niet de politici, maar de politiek zelf moet in de samenleving worden gebracht.
      2. Voor meer sociale gelijkheid. Twintig jaar deregulering, liberalisering en privatisering met de concurrentiecapaciteit als belangrijkste maatstaf hebben geen betere samenleving voortgebracht. Het wordt tijd dat het sociale weer de norm wordt en de economie niet langer tegen de samenleving kan opereren. Algemene tewerkstelling moet opnieuw een reële doelstelling worden. Het huisvestingsbeleid moet gericht worden op huurders, mensen met laag inkomen, normale tweeverdieners en niet op de belangen van de eigenaars. Openbare diensten zijn er voor maatschappelijke doelstellingen, niet alleen voor de rentabiliteit. De fiscaliteit moet herverdelend werken en niet alleen het private inkomen steunen.
      3. Een nieuw cultuurbeleid moet loskomen van commercie en vermarkting. De openbare omroep moet vooral zorgen voor haar openbare dienstverlening en hoeft daarvoor geen marktleider te zijn in de vermaaksindustrie. Belangenvermenging tussen media, bedrijfswereld, merchandising, vermaaksindustrie moet worden tegengegaan. Onderwijs, onderzoek en kunsten moeten middelen krijgen naar de maatschappelijke behoeften. Een belangrijke inspanning moet worden geleverd voor de culturele expressie van minderheden en van plaatsen (zelforganisaties, sociaal artistieke projecten, lokale radio’s en televisie, kunst in de openbare ruimte...). Binnen de instellingen en beroepen moeten de professionelen opkomen voor hun maatschappelijke opdracht en niet toegeven aan de financiële rentabiliteitsprioriteiten.

Het gaat vandaag al om veel meer dan de verdediging van de democratie. Het gaat om de verdediging van een sociaal model en om het verzet tegen de heersende economische logica. Ook al is de bruine mentaliteit in vele hoofden binnengeslopen en ook al wordt ze politiek en institutioneel ondersteund, het is niet waar dat de meerderheid van de bevolking die rechtse modellen ondersteunt. Er is meer drukking van de andere kant nodig. We zijn te gezagsgetrouw gebleven terwijl rechts zowel binnen als buiten het systeem opereert. We moeten ons outen! Stickers, pin’s, labels en nieuwe netwerken kunnen bijdragen tot het verweer. Het wordt tijd dat ook met onze balorigheid wordt rekening gehouden. Genoeg met de Vlaamse zelfgenoegzaamheid die niet in staat is met het verschil te leven en terzelfder tijd Beieren aan de Noordzee bouwt. Wij staan aan de kant van hen die voortdurend met de vinger worden gewezen. Vanaf nu zijn we allemaal Waalse kutmarrokaantjes!

Eric Corijn.

(22 juni 2004)


14:46 Gepost door 3 juli comit | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Prijs voor de democratie 2004

Op woensdag 21 juli op het groot podium Bij Sint-Jacobs om 19u. wordt de jaarlijkse "Prijs voor de Democratie" uitgereikt.
Zoals altijd wordt de prijs (een bronzen beeld van beeldhouwer Walter De Buck) uitgereikt tijdens een publieke prijsuitreiking.Walter De Buck zingt enkele liedjes en Didi De Paris graait in zijn rebelse poëzietrommel.
Hieronder het officiële juryverslag.

Juryverslag Prijs voor de Democratie 2004.

De jury voor de Prijs voor de Democratie heeft vergaderd op dinsdag 15 juni 2004, nog sterk onder de indruk van de nieuwe Zwarte Zondag waarop bijna 1 miljoen Vlamingen onbeschaamd hebben gestemd voor een racistische extreem rechtse partij. De sluipende ondermijning van de democratie gaat niet alleen verder in onze instellingen, maar vooral ook in de geesten van de mensen. Systematische uitsluiting van delen van de bevolking worden als normaal beoordeeld, weze het in de richting van vreemdelingen of tegenover de franstalige Belgen. Dat gaat gepaard met een roep naar meer repressie, naar meer gebruik van macht. Die mentaliteit bedreigt de noodzakelijke verdraagzaamheid in een pluralistische samenleving. Die politiek versterkt het egoïsme en holt de solidariteit uit. Die politiek bedreigt de democratische en individuele vrijheden.

Daarom heeft de jury voor dit jaar kandidaten genomineerd die elk een zijde van de strijd voor de democratie illustreren.

1. Met de eerste nominatie onderstreept de jury dat de strijd voor het behoud van de democratische rechtsstaat de plicht is van de drie gescheiden machten ( en ook trouwens van de informele "vierde macht"). Het is dus de taak van de gerechterlijke macht de wetten toe te passen, vooral wanneer die wetten de contouren van een democratische werking vastleggen. Die loyale toepassing van de wet is zowel een voorwaarde voor het vertrouwen in het gerechtelijk apparaat als voor het zo gewenste herstel van norm- en waardebesef. Zo is het racisme in dit land een strafbaar feit met de bedoeling zowel de politiek als het dagelijks leven te vrijwaren van haat en machtsmisbruik en een klimaat te behouden waarin levensbeschouwelijke en culturele diversiteit wordt getolereerd . Het staat buiten kijf dat de vreemdelingenhaat in onze samenleving is toegenomen en dat die door het Vlaams Blok wordt aangewakkerd. Daarbij worden de wetten regelmatig overtreden en het was dan ook schrijnend hoe de magistratuur niet optrad of zich onbevoegd verklaarde. De uitspraak van het Hof Van Beroep te Gent bevestigt wat was geweten: het Vlaams Blok en haar mantelorganisaties zijn racistische verenigingen en overtreden daarmee op regelmatige basis de bestaande wetgeving. Die vaststelling is een ijkpunt in de rechtsstaat, die niet kan worden tegengesproken door populistische demagogie.

Dat we in dit land tot zo'n duidelijke, genuanceerde en goed onderbouwde uitspraak zijn gekomen is zeker mede te danken aan de volgehouden argumentatie van Het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding en van de Liga voor de Rechten van de Mens. Zij hebben zonder noemenswaardige steun van de politieke wereld of van de publieke opinie, alleen op basis van principes, documenten, harde feiten en wetgeving de rechtsstaat uitgedaagd haar eigen principes toe te passen en politici niet boven de wet te stellen. Beide instellingen en hun advokaten hebben de beklaagden zonder verweer gelaten. Het omstandig arrest van het hof bewijst dat de grootste fractie van Vlaanderen haar politieke kracht haalt uit onwettelijke actie, uit een minachting voor de bestaande wetgeving en uit een systematische campagne om de samenleving te verdelen. Dat dergelijke politiek de grenzen van een democratisch politiek debat overschrijdt diende nodig door de rechterlijke macht te worden onderstreept. Zij die zich daarvoor hebben ingezet hebben de democratische rechtsstaat een grote dienst bewezen.

De eerste prijs gaat dus ex-aequo naar het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Liga voor Mensenrechten.


2. Maar het wegwerken van de malaise in onze samenleving kan natuurlijk niet alleen steunen op het aan banden leggen van de onruststokers. Het is aan de nog steeds bestaande democratische meerderheid om beleid te voeren en de voorwaarden te scheppen voor een conviviale interculturele samenleving gesteund op meer democratie en meer participatie. Om het belang daarvan te onderstrepen wil de jury het beleid nomineren dat dat project tot een kerntaak heeft gesteld. Gent heeft zich uitgeroepen tot cultuurstad en cultuurstad voor iedereen. Het stadsbestuur heeft een politiek gevoerd van integraal beleid, met participatie en publieke discussie, gericht ook op deelname van uitgesloten groepen en kansarme buurten. Een beleid kan de richting aangeven en een kader aanreiken. Maar er zijn ook actoren nodig, veldspelers die in de samenleving zelf projecten realiseren en die actief, weze het in tegenspraak met het beleid, deelnemen aan de maatschappelijke discussie. Het is dat samenspel van doortastend en samenhangend bestuur met tegensprekelijke discussie en actie, die een basis vormt voor samenlevingsopbouw in een multiculturele context. Die moeilijke maar succesvolle weg tegen de verzuring wordt al te weinig in het dominante infotainment getoond. Om die aanpak en dat complexe samenspel van positieve krachten te illustreren nomineert de jury Frank Beke, burgemeester van Gent samen met theatermaker Chokri Ben Chikha ( die o.a. in het Arcatheater de "Leeuw van Vlaanderen" bracht als een verhaal van integratie en ontvoogding van de immigranten). Het duo staat voor het nodige samenspel tussen politiek bestuur en actieve civiele maatschappij, waarbij beide partners doordrongen zijn van democratische principes, mensenrechten, solidariteit en respect voor diversiteit.


De tweede prijs gaat ex-aequo naar burgemeester Frank Beke en theatermaker Chokri Ben Chikha.


De juryleden van de "prijs voor de democratie 2004" : Eric Goeman, Eric Corijn, Jos Vandervelpen, Chantal De Smet, Monika Triest, Guido De Leeuw, Philippe Paelman, Kristien Hinnion, Jo De Leeuw, Lode Van Outrive, Paul Pataer, Eric Gryp, Geertrui Daem, Leander De Cauter, Rene Stroobant, Jan Bundervoet, Anne Provoost, Lucas Catherine, Frank Stappaerts, Rita Mulier, Jean-Pierre Rondas, Dirk Jacobs, Jaap Kruithof, Sami Zemni.


Voor alle verdere info:
eric goeman
eric.goeman@skynet.be
Tel.09/372.44.91
Mobiel.0476/99.07.14


13:43 Gepost door 3 juli comit | Permalink | Commentaren (291) |  Facebook |

08-07-04

Verslag bijeenkomst 'strategieën tegen extreem-rechts' 3 juli 2004

De bijeenkomst is opgedeeld in drie delen:

  • Voorstelling door de initiatiefnemers
  • Het woord aan de zaal
  • Conclusies / voorstellen

 

1. Voorstelling

Eric Goeman, voorzitter Democratie 2000, woordvoerder Attac Vlaanderen, verwelkomt de talrijk opgekomen geïnteresseerden en bedankt intussen ACOD voor het gratis ter beschikking stellen van de zaal.

Jos Vander Velpen, advocaat, voorzitter Liga voor Mensenrechten

Waarom zijn wij hier vandaag samen?

  • Om te voorkomen dat er nog een nieuwe zwarte zondag komt
  • Uit respect voor ¾ van de bevolking die de democratie nog altijd genegen is
  • We moeten de problemen aanpakken wanneer ze zich stellen

Een van de belangrijkste punten is de verdediging van het cordon sanitaire: niet omdat het buitengewoon efficiënt is om het Vlaams Blok tegen te houden, maar omdat het Vlaams Blok een antidemocratische, antisociale en racistische partij is. Na de uitspraak in cassatie zal het Vlaams Blok een face-lift ondergaan. Hopelijk trappen de democraten hier niet in. Een gematigd Vlaams Blok is immers een contradictio in terminis.

Dikwijls wordt gezegd "We hebben alles geprobeerd". Dit is echter niet zo.

Wat kunnen we doen?

  • Er moet serieuze informatie verstrekt worden over het ware karakter van het Vlaams Blok
  • We moeten eveneens pleiten voor een ander sociaal-economisch beleid
  • We moeten de dualisering in de maatschappij tegengaan (dualisering tussen allochtoon – autochtoon, Vlamingen – Walen, enz.)

Tarik Fraihi, voorzitter van Kif Kif, interculturele website

De laatste 20 jaar werden we geconfronteerd met het fenomeen van het problematiseren van allochtonen, en daaraan gekoppeld de opkomst van het Vlaams Blok.

We moeten hier iets aan doen. Het is aan ons om de handen in elkaar te slaan en in actie te schieten.

Kristien Hemmerechts, schrijfster

Een groot gevoel van machteloosheid heerst. Maar thuis blijven zitten en niets doen, is niet de oplossing. Vlaanderen evolueert meer en meer naar een gesloten, achterdochtige samenleving.

Er moet een beleid gevoerd worden van positieve discriminatie (verwijzing ook naar Nederland waar veel meer diversiteit zichtbaar is in de instellingen, op de werkplaats, enz.). Vandaag moeten we trachten concrete voorstellen te formuleren.

Eric Corijn, Charta 91

De verwarring die heerst in het democratische kamp is beangstigend.

We dienen vast te houden aan enkele basisprincipes:

  • Het Vlaams Blok is een racistische, seksistische en nationalistische partij. We verzetten ons tegen al diegenen die zeggen dat we het Vlaams Blok mee in het bad moeten trekken.
  • De discussie over het cordon sanitaire is eveneens een discussie over welk soort samenleving we wensen. De sociale kwestie moet dus ook op de agenda geplaatst worden. We moeten ingaan tegen de dualisering van de maatschappij.
  • De volgende inzet is 2006. Het zal dus zaak zijn om op lokaal vlak te ageren. Daar moeten we brede platforms maken. Daar moet een diagnose gesteld worden van de echte maatschappelijke problemen, en daarrond moet de komende twee jaar gewerkt worden, om zo het tij proberen te keren. Er moet ernstig en voelbaar werk gemaakt worden van de achtergestelde buurten. .

2. Het woord aan de zaal

Het publiek krijgt de kans om tussen te komen. Volgende elementen kwamen in de tussenkomsten aan bod:

  • Rol van de media: voorstel om een werkgroep media op te richten met als taak het verrichten van studiewerk en vervolgens formuleren van conclusies/richtlijnen voor mediapraktijk.

We moeten ageren tegen het fenomeen ‘infotainment’.

De richtlijn-De Graeve moet werkelijk toegepast worden.

  • De voedingsbodem van het Vlaams Blok moet aangepakt worden. Er moet een ander sociaal-economisch beleid gevoerd worden.
  • Behouden van cordon sanitaire (en uitbreiding van het cordon naar de ideeën en het programma van het Vlaams Blok)
  • Samenwerking met franstaligen
  • Ontmaskering van het Vlaams Blok. Hun ware programma moet meer bekend gemaakt worden (via onderwijs, media, vakbonden)
  • Dialoog in plaats van polarisatie
  • Racisme en uitsluiting moeten aangepakt worden (o.a. in onderwijs: selectieve politiek van de CLB’s)

De linkerzijde moet zich durven bezinnen over haar eigen concepten (vnl. omtrent multiculturalisme)

  • Naar 2006 toe moet er op lokaal niveau gewerkt worden.

 

3. Conclusies / voorstellen

Eric Goeman

Een louter politieke strijd tegen het Vlaams Blok, d.m.v. petitielijsten, affiches, enz. heeft slechts een beperkt effect. Ook het moraliseren van de kiezers van het Vlaams Blok haalt weinig uit. Een aantal mensen in dit land hebben immers redenen om een proteststem uit te brengen.

Wel moet er druk uitgeoefend blijven worden op de politieke partijen.

Er moet een soort sociaal-economisch en sociaal-cultureel Marshallplan komen naar bepaalde wijken toe.

Doet oproep na enkele tussenkomsten gericht tegen sociaal-democratische politici en vakbonden om de rangen zoveel mogelijk te sluiten omdat diegenen die denken de opmars van extreem-rechts te kunnen stuiten met een klein links front en niet met een zo breed mogelijke democratische beweging eraan zullen zijn voor hun moeite.

Vervolg van deze bijeenkomst:

  • 2e grote vergadering: eind september in Gent
  • 3e vergadering in Antwerpen
  • ook aan de oproep om Wallonië te betrekken zal gevolg gegeven worden

Eric Corijn

De discussie over hoe het Vlaams Blok tegengaan is niet eenvoudig. Het Blok behelst immers zowel racisme, seksime, conservatieve gezinsvisies, enz. Je kan dit niet met één discours tegengaan.

Er bestaat verwarring over de prioriteiten.

De prioriteiten zullen gemaakt worden door de praktijk.

Als reactie op ‘we hebben alles geprobeerd’ wijst Eric Corijn erop dat wij de beleidsmakers niet zijn. Wij hebben bv. niet de macht in handen om een ander sociaal-economisch beleid te voeren.

Ook Eric Corijn pleit voor de werking met lokale groepen: zij hebben als belangrijkste taak om de belangrijke problemen te duiden en druk uit te oefenen opdat daar een prioriteit van wordt gemaakt binnen het beleid.

De vergadering in september zal gecombineerd worden met een markt met standjes, waar zowel lokale als thematische groepen hun werking kunnen voorstellen. De thematische werkgroep rond media is alvast een goed idee.

Verder wordt ervoor gezorgd dat er een soort coördinatie komt tussen de verschillende lokale initiatieven.

Kristien Hemmerechts

Kristien Hemmerechts beaamt het belang van media. Het werkelijke programma van het Vlaams Blok moet meer bekend gemaakt worden.

Verder stoort het haar dat we voornamelijk prediken voor eigen kerk. Ook wordt duidelijk dat we in een erg gesegregeerde maatschappij leven.

Wat Kristien Hemmerechts vooral mist zijn de stemmen van jonge allochtonen. Het publiek is overwegend blank. Dit moet tegen de volgende keer anders.

Tarik Fraihi

Iedereen hier aanwezig toont een sterke betrokkenheid (anders zouden ze hier niet zijn), maar toch krijgt Tarik Fraihi het gevoel dat men (=de autochtonen) er nog niet klaar voor is. Slechts heel weinig gekleurde mensen zijn aanwezig.

Er is een sterke verrechtsing aan de gang, een verrechtsing waarvan de allochtonen ook het slachtoffer zijn. Er is nood aan een duidelijk signaal van de dominante blanke klasse die op een onvoorwaardelijke manier racisme veroordeelt. Pas dan kunnen we bruggen slagen tussen de gemeenschappen.

Tegen 2006 zouden we er op zijn minst in moeten slagen om de handen in elkaar te slaan en een democratisch front te vormen tegen extreem-rechts.

Het is tijd voor concrete actie!

Jos Vander Velpen

Jos Vander Velpen doet een oproep om praktisch te denken:

  • we moeten ervoor zorgen dat op de volgende vergadering meer allochtonen aanwezig zijn
  • de band met het zuiden moet versterkt worden (de volgende keer worden dus ook franstaligen uitgenodigd)
  • mensen die in de praktijk reeds dingen gedaan hebben, kunnen de volgende keer komen toelichten waarom dit wel of niet gelukt is

Tot slot wordt beslist om ook te zorgen voor een overkoepelende website voor deze coördinatie, waarop verslagen en teksten gezet kunnen worden, en waar eveneens mogelijkheid tot discussie is.

Er is ter plekke reeds een mediawerkgroep opgericht.

Algemene conclusies:

1.Oproep voor instandhouden Cordon Sanitair niet loslaten en blijven benadrukken.

2.Inventaris maken van lokale initiatieven (vooral op sociaal en cultureel vlak) in de dertien centrumsteden die zich tijdens een volgende samenkomst op een soort "markt" aan het publiek kunnen presenteren.

 

Aankondigingen:

31 juli: festival in Antwerpen (georganiseerd door Tolerantwerpen, meer info op www.tolerantwerpen.be)

6 juli: actie van de vrouwenbeweging bij de installatievergadering van het Vlaams parlement, uit protest tegen seksime (Rob Verreycken) om 12u.

21 juli: uitreiking prijs voor de democratie aan Centrum voor gelijkheid van kansen en racismebestrijding en Liga voor Mensenrechten, 19u, Bij St.Jacobs (groot podium), Gent.


16:25 Gepost door 3 juli comit | Permalink | Commentaren (1524) |  Facebook |