28-07-04

Over werkwijze - door maya@agencefuture.org

OVER WERKWIJZE

Dit is een bijdrage over mogelijke werkwijzen voor een groep mensen en organisaties die iets wil ondernemen naar aanleiding van zwarte zondag na zwarte zondag. Van gedachten wisselen, inzichten delen, de nodige maatregelen en acties identificeren, doelstellingen en strategieën formuleren en succesvol uitvoeren, is belangrijk. Het is cruciaal dat we even stil staan bij hoe we dat willen doen. Dit stuk is dus een aanzet om te bekijken hoe we doeltreffend samen kunnen werken en op welke manier we iets aan elkaar kunnen hebben.

WAT EEN NETWERK ZOU KUNNEN DOEN.

Een diverse verzameling van individuen, organisaties en groepen die zich wil effectief wil inzetten kan baat hebben bij een netwerkstructuur.

Netwerking is een manier om krachten te bundelen. Een netwerk behoeft geen hiërarchie. Het kan een bredere doelstelling en reikwijdte hebben dan elk van haar delen. Het is een middel tot samenwerking dat grotere zichtbaarheid en slagkracht biedt, zonder te vereisen dat iedereen het tot in het laatste detail eens is.

Wij hebben tot op zekere hoogte verschillende beelden van hoe een gezondere samenleving er precies uit zou zien (onze ‘alternatieven’). Het is belangrijk om die verschillen van in het begin te erkennen en af te spreken hoe we die tot hun recht kunnen laten komen zonder aan eenheid te moeten inboeten. In een netwerk zou de eigenheid van elke deelnemer bewaard kunnen blijven en ingezet worden ten behoeve van andere deelnemers. Het is precies verscheidenheid die het geheel verrijkt.

In een netwerk kunnen dus heel verschillende soorten werk samen gaan. Alle organisaties, groepen en mensen (ook diegene die andere expliciete doelstellingen hebben) die werken aan (een deelaspect van) het complexe fenomeen waarmee we te maken hebben, kunnen er op elkaars ondersteuning rekenen. Iedereen kan in zijn eigen hoedanigheid, zijn eigen soort werk verrichten maar wordt daartoe beter uitgerust door te beschikken over een grotere gezamenlijke kennis- en ervaringspoel. Informatie, kennis en logistieke middelen van verschillende punten in het netwerk kunnen beschikbaar gemaakt worden voor andere punten in het netwerk. Het werk op een bepaald punt, kan het werk elders ook stimuleren en voeden.

Expertise en onderzoek kan binnen een netwerk een eigen plaats innemen. Wie met relevant werk of onderzoek bezig is, kan bij het netwerk aansluiten, zodat onderlinge communicatie gestimuleerd en ondersteund worden. Een netwerk kan thematisch werken maar moet ook net samenwerking tussen mensen (organisaties) die verschillende thematische invalshoeken hebben, vergemakkelijken. Een kenniskaart biedt daarbij een overzicht van de beschikbare kennis en ervaring.

Een netwerk kan dus werk dat reeds plaats vindt ondersteunen. Het kan ook ingezet worden om nieuwe klussen, analyses en acties uit te voeren. Lokaal en/of thematisch bestaan er reeds allerlei soorten initiatieven (studie- of actiegroepen, wijkcomitees, buurthuizen, grote en kleine organisaties). We zoeken een manier om het soort werk dat we nodig achten met reeds bestaande en met nieuwe initiatieven uit te voeren en tegelijk de taken die mensen al op zich genomen hebben te ondersteunen. Onderlinge begeleiding maar ook begeleiding vanuit het centrale knooppunt van het netwerk kan daarbij voorzien worden.

Een goed werkend netwerk is niet zo maar een los verband tussen mensen, organisaties en groepen. Het kan hen helpen richting te bepalen, verantwoordelijkheden ten overstaan van de ontwikkeling van onze maatschappij op te nemen en een concreet engagement aan te gaan. Een netwerk kan onafhankelijk van politieke, economische of media actoren werken, zonder daarom partnerschap a priori af te hoeven wijzen.

WAT ER NODIG ZOU ZIJN VOOR EEN NETWERK

- deelnemers
- een formulering van de doelstelling(en) van het netwerk: inhoudelijk en methodologisch
- dat iedereen begrijpt wat de bedoeling en het nut is van ‘samen’ te zijn
- onderling vertrouwen
- een overzicht (kaart) van het netwerk dat weergeeft wie er deel van uitmaakt, waar verschillende deelnemers mee bezig zijn, de informatie en kennis waarover zij beschikken en ook relevante informatie en kennis die buiten het netwerk bestaat. Zo’n overzicht geeft dan ook meteen een beeld van de thema’s of terreinen waarop meer werk nodig is, de informatie die ontbreekt, de noden van verschillende deelnemers, etc.
- netwerkbeheer, man-uren dus van mensen die het functioneren van het netwerk begrijpen: het faciliteren van groepsprocessen, meting van succes en zwaktes, opvolging van de doelmatigheid van het netwerk, feedback verwerking, beheer van een netwerkkalender, coördinatie van de publicatie van inhoudelijke bijdragen, updaten website, communicatie over de werking van het netwerk naar de deelnemers toe, externe communicatie, monitoren en modereren van de bijdragen van deelnemers, het organiseren van meetings, etc…
- sleutelspelers die de bovenstaande rollen op zich nemen, die communicatie tussen netwerk beheerders en bepaalde deelnemers groepen verzorgen en zich als tussenschakel inzetten, die werkmethodes en hun toepassing helpen bij schaven
- sponsoring door het beschikbaar maken van arbeidstijd en financiële of andere materiele middelen

Wat we sowieso nodig hebben

- mensen, hun inzicht, hun inzet en hun tijd
- een naam, zodat we naar onszelf kunnen verwijzen en zowel intern als extern herkenbaar zijn
- een formulering van onze doelstellingen en afspraken over werkwijzen
- overzicht van informatie en kennis
- interne en externe communicatie (o.a. een website)
- geld

DE BIJEENKOMST VAN 25 SEPTEMBER IN DE VOORUIT

Om deze vergadering zo efficiënt mogelijk te laten verlopen, kunnen de hoofdpunten op de agenda van te voren gekozen worden zodat we allemaal onze bijdrage goed kunnen voorbereiden. Een andere tekst op deze site kan een bespreking van de mogelijkheden voor die dag starten.

MAAR EERST

Op deze blog kunnen, naast de inhoudelijke gedachtewisseling en de informatie en links die hier bij elkaar gebracht worden, alvast enkele aparte threads starten (een korte begintekst en een reeks daaraan gekoppelde reacties). In een eerste thread, die met deze tekst begint, kunnen we mogelijke werkmethodes verder bespreken. Een tweede kan dienen om agendapunten en/of thema’s voor 25 september voor te stellen. In een derde kunnen we bespreken of en hoe we onze bedoeling in een gezamenlijk document vast zouden leggen.

Met deze blog en langs andere kanalen,kunnen we onderlinge informatie-uitwisseling voortzetten. We kunnen ons hier expliciet afvragen wat voor soort informatie we allemaal over en van elkaar kunnen gebruiken en onze eigen mogelijkheden, verlanglijstjes en ervaring alvast aan elkaar voorstellen. In een later stadium kan dan een info formulier opgemaakt worden om op overzichtelijke wijze details te geven over het soort info, kennis, vaardigheden, logistieke of praktische hulp etc. iemand (of een groep) te bieden heeft en welke ze nodig denkt te kunnen hebben. Een verzoek om hetzelfde, kan ook langs andere wegen bij geïnteresseerden geraken. Op basis van de verzamelde gegevens kunnen we dan een kennismaking en informatie gedeelte voor de bijeenkomst van 25/09 voorbereiden als een soort uitwisseling van verlanglijstjes en kennis/ervaringslijsten. We krijgen zo misschien ook meteen een goed beeld van het soort deelthema’s waarmee we bezig zijn.

Deze tekst is dus meteen de start voor een thread over werkmethodes. De ideeën die hierin voorgesteld worden, maken niet onze enige mogelijkheden uit en zijn niet grondig uitgewerkt. Dit is een uitnodiging om er alles wat relevant lijkt aan toe te voegen.

09:49 Gepost door 3 juli comit | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

27-07-04

voorstel voor een gezamenlijk document - door maya@agencefuture.org

OVER EEN GEZAMENLIJK DOCUMENT

Als we elkaar op 3 juli opzochten, hadden we daar een bedoeling mee. We formuleerden die elk voor onszelf. Misschien kunnen we onze gezamenlijke bedoelingen ook meer expliciet duidelijk maken. Er zijn veel mogelijkheden voor een gezamenlijk document waarin dat gebeurt: het kan een werktekst zijn, een basis document, een stellingname, een lijst van vertrekpunten of doelstellingen, een eisenpakket, principeverklaring, intentieverklaring of verantwoordelijkheidsverklaring, een contract, een steunbrief, etc.

Om zo’n document op te kunnen stellen, moeten we over een aantal belangrijke vragen nadenken. Hoe willen we te werk gaan? Tot wat voor samenwerkingsverbanden willen we ons verbinden? Wie willen we bij onze inspanningen kunnen betrekken? Willen we ons engagement formaliseren en hoe? Hoe gaan we de inzet benoemen, wat kunnen we over ons zelf zeggen? Wat zijn de inhoudelijke basisuitgangspunten waarover we het allemaal eens (moeten) zijn? Willen we die vastleggen en hoe?

Als we dit soort dingen op 25 september willen bespreken en eventueel aan het opstellen van een gezamenlijk document willen beginnen, zullen we dat goed moeten voorbereiden met bondig geformuleerde voorstellen op dit blog en op papier. Dit is dus een uitnodiging om te bespreken of we een gezamenlijk document nodig hebben, hoe we dat zouden noemen en wat daar in zou moeten staan.


15:56 Gepost door 3 juli comit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

voorstel uitwerking agenda 25/09 - door maya@agencefuture.org

OVER EEN WERKWIJZE VOOR DE BIJEENKOMST VAN 25 SEPTEMBER IN DE VOORUIT

Dit is een bijdrage over een mogelijke aanpak voor de bijeenkomst die aangekondigd werd voor 25 september in de Gentse Vooruit. Het is cruciaal dat we even stil staan bij wat we die dag willen doen. Dat zulke dingen ook met de beste bedoelingen van de wereld, niet vanzelf gaan, bleek o.a. op onze bijeenkomst van 3 juli. Het voorstel dat hieronder volgt is maar een van vele mogelijkheden en moet in ieder geval verder uitgewerkt worden. Het is een uitnodiging om werkwijzen, bijdragen en mogelijke agendapunten voor te stellen.

VOORSTEL:

Tijdens de gezamenlijke start van de bijeenkomst kan samengevat worden wat de initiatiefnemers sinds 03/07 deden, welke vragen er ondertussen over het initiatief geformuleerd werden (en welke antwoorden er daarop al zijn). Er kan ook een overzicht komen van de mensen en groeperingen die tot nu toe betrokken waren bij het initiatief, wie er vorige keer allemaal bij was, welke anderen ondertussen interesse getoond hebben.

Daarna kan het verloop, de agenda en de timing voor de rest van de dag uitgezet worden. De bedoelingen van de initiatiefnemers met de bijeenkomst kunnen daarbij kort toegelicht worden

Drie mogelijke hoofdpunten voor de agenda:

1) Kennismaking en informatieuitwisseling. Het is belangrijk dat we goed weten ‘wat we in huis hebben’. Het gaat er om concrete informatie over ‘waar we mee bezig zijn’ (thema’s, acties, onderzoek), ‘wat we weten’, ‘wat we kunnen/willen doen’ en ‘wat we daarvoor nodig hebben’ uit te wisselen. Om dit proces zo vlot mogelijk te laten verlopen, zou het, o.a. met een thread in dit blog, goed voorbereid kunnen worden.
2) Open vragen. Hoe willen we te werk gaan? Tot wat voor samenwerkingsverband willen we ons verbinden? Wie willen we bij onze inspanningen kunnen betrekken? Wat zijn de inhoudelijke uitgangspunten waarover we het allemaal eens (moeten) zijn? Willen we die vastleggen en hoe?
3) Concrete werking, thematische bespreking. We weten ondertussen van elkaar met wat voor thema’s we bezig zijn en wat onze bedoelingen zijn. Verschillende kleinere groepen kunnen bij elkaar komen om een overzicht voor te bereiden van wat er rond hun thema leeft aan de rest van de aanwezigen voor te stellen.

De eerste twee punten zouden in voormiddag bekeken kunnen worden om dan in de namiddag aan het derde punt te weiden. Het zou ook kunnen dat we ons in Gent nog willen beperken tot alleen de eerste twee punten om pas op een derde bijeenkomst in Antwerpen het derde aan te pakken.

De afronding van de bijeenkomst, zou een kort overzicht kunnen bieden van wat er plaats vond en de conclusies die voor elk van de agendapunten getrokken werden.

Het zou goed kunnen zijn een informeler (feestelijk?) moment vast te hangen aan de bijeenkomst zodat we ook allemaal de gelegenheid krijgen achteraf even bij te komen in goed gezelschap.


15:54 Gepost door 3 juli comit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-07-04

Concrete acties vanwege de Louis Paul Boonkring in de strijd tegen extreem rechts

Als Louis Paul Boonkring, een sociaal-culturele organisatie in Brussel, liggen we aan de basis van de campagne "Extreem rechts nee bedankt. Voor een leefbaar Brussel". Vertrekkend van het colloquium "Ondergesneeuwde sporen: strategieën tegen extreem rechts" werd in 1998 geopteerd voor een radicaal alternatief voor de tot dan meestal toegepaste 'doodzwijgstrategie' i.v.m. hoe omgaan met extreem rechts.
Op basis van de analyse van onder meer Jaap van Donselaar ("de staat paraat") werd het uitgangspunt: extreem rechtse partijen zijn geen partijen zoals andere. Essentieel is het ware gelaat van extreem rechts duidelijk te maken (ontmaskering). We opteerden resoluut voor een tweetalige campagne in Brussel ondersteund door het middenveld en dit in vrijwilligersverband. Andere gehanteerde basisprincipes van de campagne waren onder meer: het zich richten tot de niet-overtuigden, een wetenschappelijke onderbouw en professionele communicatiemiddelen.
We slaagden er alvast in om op Brussels niveau de problematiek bespreekbaar te maken en tevens voor een deel de verwarring ivm de wijze van strijd te voeren tegen extreem rechts, te verminderen. (1)
Dit blijkt onder meer in Brussel uit de continue isolering van Blokverkozenen, een zeer strakke toepassing van het cordon, een aparte benadering van X-rechts binnen de Nederlandstalige Brusselse media (Deze Week..).
Er werd alvast mede voor gezorgd dat de grote doorbraak langs Franstalige zijde er niet kwam met de blokkering van de instellingen als gevolg en dit spijts de zeer zware investeringen van het Blok en de ex-commissaris Demol die werd uitgespeeld als boegbeeld.
Er werd in die jaren ook gepleit voor een meer inhoudelijke invulling van het cordon sanitaire.
Afgelopen jaren ging de aandacht van de Boonkring ook uit naar het nadenken over hoe de toenemende verrechtsing kan worden gestopt en wat de rol van het middenveld hierin kan en moet zijn (met een nieuw colloquium in 2003: "Slechte tijd voor lyriek. De rol van het middenveld tegen de toenemende verrechtsing").
Met de verkiezingen van 13 juni 2004 worden we opnieuw met de neus op de feiten gedrukt: er zit nog steeds rek in de elektorale aanhang van extreem rechts in het algemeen en van het Blok in het bijzonder. En niemand durft verwedden waar het eindpunt ligt.
Wat wel vastligt is dat we generaties aan het verknoeien zijn en dat het gedachtegoed van extreem rechts zich nestelt in meer hoofden dan een democratie aankan.
De komende maanden (september - december 2004) wensen we concreet rond 3 invalshoeken te werken:
1. opvolging en voorbereiding nieuw arrest Hof Van Cassatie : het verdict valt op 9 november.
Doelstelling: nadenken over de wijze waarop op basis van het arrest het meest efficiënt kan worden gereageerd.
Vb.: verwarring bij democratische partijen na het arrest van 21 april 2004 van het Hof van beroep te Gent zien te vermijden; alleen kranten hebben er voorlopig conclusies uit getrokken (advertenties...), wat kan nog? Gemeenschapscentra/culturele centra.. Link met het 10-punten plan van Minister Arena (rol overheidsbedrijven..) Enz…
Wat met de mogelijke naamsverandering en invloed op cordon (zie verder)
Hoe: door technici bij elkaar te brengen en teksten hier rond te publiceren
2. het nut van het cordon sanitaire: intellectuele ondersteuning van de redenen waarom het cordon moet gehandhaafd blijven + eventuele herijking van het concept. Waarom Oostenrijkse toestanden geen voorbeeld zijn voor Vlaanderen enz… Wie beweert dat onze instellingen sterk genoeg zijn, vergist zich.
Met 2006 als objectief; heel wat burgemeesters hebben de knop al omgedraaid (+ zie gevolgen arrest en naamsverandering)
Hieraan koppelen we ook een reis naar Marseille in 2005 (bezoeken aan Marignan..).
3. de houding van de partijen t.a.v. extreem rechts: de verpletterende verantwoordelijkheid dat de partijen blijven dragen in de continue vooruitgang van het Blok. Enerzijds belijden ze met woorden het standpunt dat het Blok geen partij is als een andere, en langs de andere zijde bewijzen ze ganse dagen dat ze dit principe in de praktijk niet toepassen (vliegen afvangen, electorale spelletjes enz…)
Hoe: gesprekken organiseren met bevoorrechte getuigen (hangt tevens samen met de theorievorming rond het cordon sanitaire).
wie interesse heeft, neemt contact met de Boonkring, p/a Nieuwelaan 60 te 1040 Brussel of via de website: www.lpboonkring.be
(1) een ander concreet resultaat van al deze campagnes, is de schat aan documentatiemateriaal. Denken we aan de rapporten van de colloquia en een volledig werkdossier (wat werkt niet, wat werkt wel in de strijd tegen extreem rechts).




10:19 Gepost door 3 juli comit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-07-04

Sociale Economie als dam tegen het maatschappelijk onbehagen en extreem-rechts. Buurtdiensten en buurtfeesten, vermenigvuldigt u!

Afgelopen zaterdag (3 juli) organiseerde de Liga voor Mensenrechten in Brussel een samenkomst over mogelijke ‘strategieën tegen de verdere opmars van extreem-rechts’. De analyse van het hoe en waarom van ‘het Blok’ is al tot in den treure toe herkauwd. Tijd dus voor concrete ‘actie’ en constructieve voorstellen. Geen gemakkelijke opgave voor verenigd ‘intellectueel links’, dat graag analyseert en theoriseert, maar slechts met mondjesmaat met concrete, realistische ‘acties’ op de proppen komt. Dat bleek ook nu weer. Toch werden enkele interessante pistes aangegeven, zoals het organiseren van ‘buurtfeesten’ en meer aandacht voor de ‘sociale economie’.

In z’n boek ‘Anatomie en oorzaken van het wantrouwen’ maakte VUB-socioloog Mark Elchardus een röntgenfoto van het maatschappelijk onbehagen in Vlaanderen. Als één van de factoren die dat onbehagen doen groeien haalt Elchardus de verdrukking van laaggeschoolden in onze kennismaatschappij aan. In alle onderdelen van het maatschappelijke leven wordt van laaggeschoolden een kennisniveau verwacht dat ze niet aankunnen. Dit gevoel van onbehagen uit zich dan op twee punten: een pessimistisch toekomstbeeld en een gevoel van onveiligheid. Beiden factoren waar het Vlaams Blok handig op inspeelt.

België, en meer in het bijzonder Vlaanderen, dat een zeer open economie heeft zal altijd onderhevig zijn aan de fluctuaties van de wereldeconomie. Vooral laaggeschoolden zijn hier het slachtoffer van. Uit de recente werkloosheidscijfers blijkt dat nu ook hooggeschoolden steeds sneller in de werkloosheid belanden. Maar bij hen gaat het echter meestal om een tijdelijke situatie; ze worden als het ware even in ‘de koelkast’ gezet en ondertussen verder bijgeschoold. Wanneer de economie weer aantrekt zijn zij de eersten waaruit gerekruteerd wordt.

Het is slechts wanneer de economie op ‘volle toeren’ draait dat ook het reserveleger van zeer laaggeschoolden - en in zeer beperkte mate allochtonen - aangeboord wordt. Bij de minste economische terugval vliegen zij er als eerste terug uit. Dit kan niet anders dan aanleiding geven tot frustratie en onbehagen bij deze groepen; getuige daarvan o.a. de radicalisering van de allochtone gemeenschap en de roep bij sommigen voor het invoeren van quota.

In het huidige economische systeem, waar de winstcijfers en het tevreden stellen van de aandeelhouders dé maatstaf zijn – een nieuwe religie - , zullen steeds meer mensen uit de boot vallen en dreigt het onbehagen nog te groeien. De mens raakt ook steeds meer ‘vervreemd’ van het product of dienst dat hij produceert. (Halo Marx!) De binding met het bedrijf vervaagt. Beslissingen lijken genomen te worden door anonieme, onzichtbare krachten, waar men geen vat op heeft. Dit voedt alleen maar de angst en onzekerheid.

En indien het beleid ook ten aanzien van de allochtone gemeenschap in ons land de ogen blijft sluiten en geen radicale maatregelen durft of wil nemen om de sociaal-economische en maatschappelijke achterstelling weg te werken, dan zullen er nog veel Abou Jahjah’s opstaan…

Is er dan echt geen alternatief mogelijk, en moeten we ons neerleggen bij de ‘wetmatigheden’ van de markt en de systematische uitsluiting en discriminatie van bepaalde bevolkingsgroepen? . Het was ook één van de vragen die aan bod kwamen tijdens de bijeenkomst afgelopen zaterdag. Terecht werd er op gewezen dat een groot deel van onze ‘captains of industry’ een boontje hebben voor het Blok en z’n visie op economisch en (a-)sociaal beleid.

Maar er is wel degelijk een (begin van) alternatief. De sector van de ‘sociale economie’ heeft de laatste jaren een ware ‘boom’ doorgemaakt. De ‘sociale economie stelt dit primaat van de winst fundamenteel in vraag en heeft als één van de voornaamste doelstellingen o.a. het scheppen van duurzame en kwaliteitsvolle tewerkstelling voor zogenaamde ‘kansengroepen’. Dit gecombineerd met de aandacht voor de kwaliteit van de arbeid, het milieu en alle ‘stakeholders’ (klanten, leveranciers, buurt,….), moet op termijn leiden tot een model van economische ontwikkeling waarbij de winst niet exclusief uitgekeerd wordt aan de ongeduldige aandeelhouders, maar een middel is voor het bereiken van enkele maatschappelijke doelstellingen (tewerkstelling, milieu, zorgtaken). Ook de participatie, betrokkenheid en inspraak van de werknemer, de klanten én de buurt staan centraal in de filosofie van de sociale economie.

Tot voor enkele jaren werd de sector stiefmoederlijk behandeld en verkeerdelijk geassocieerd met welzijnswerk en losstaande initiatieven van enkele wereldverbeteraars. Hierin is de laatste jaren een kentering gekomen. Op Federaal niveau is er voor het eerst een minister bevoegd voor Sociale Economie; in Vlaanderen werd door de minister van Tewerkstelling de ‘meerwaardeneconomie’ in het leven geroepen.

De diversiteit aan initiatieven en ondernemingen die zich inschrijven in de filosofie van de sociale economie is enorm; sociale en beschutte werkplaatsen, invoegbedrijven en –afdelingen, startcentra voor de sociale economie, kringloopwinkels, ‘nieuwe’ coöperatieven, activiteitencoöperaties, alternatieve kapitaalverschaffers, Fair Trade organisaties, ondernemingen in zelfbeheer, de mens- en milieuvriendelijke ondernemingen, buurt- en nabijheidsdiensten…..

Hetgeen nu met veel dure woorden en mooie intentieverklaringen door het bedrijfsleven gepromoot wordt als ‘duurzaam ondernemen’, of ‘maatschappelijk verantwoord ondernemen’ (maar helaas in veel gevallen beperkt blijft tot window-dressing), wordt al jarenlang in de praktijk gebracht door de sociale economie ondernemingen.

Beweren dat de sociale economie een dam tegen extreem-rechts en het maatschappelijk onbehagen kan opwerpen zou té pretentieus zijn. De sector heeft echter wel een onvervangbare rol te vervullen in het in stand houden van de sociale cohesie, de maatschappelijke integratie, het tegengaan van de duale arbeidsmarkt én als voorbeeldfunctie voor de reguliere ondernemingen. Sociaal verantwoord ondernemen kán. Ook laaggeschoolden en andere kansengroepen, zoals allochtonen hebben recht op duurzame integratie in het arbeidsbestel. De sociale economie ondernemingen bewijzen dit elke dag.

Vooral de buurt- en nabijheidsdiensten kunnen hier een cruciale rol spelen, door hun specifieke eigenheid: inspelend op de concrete noden van de directe buurt- of leefgemeenschap; gericht op de meest achtergestelde personen; mét participatie en inspraak van de ‘cliënten’ en werknemers; arbeid op maat van de werknemer… ‘Flexibiliteit’ is hier geen vies woord, want vooral ten dienste van de werknemer.

Op hun manier werpen zij een dam(metje) op tegen het maatschappelijke onbehagen en de verzuring. Door de mens centraal te stellen en op zijn manier volwaardig te laten participeren aan onze maatschappij, ongeacht zijn of haar afkomst. Door in te spelen op de meest acute problemen in – meestal achtergestelde – buurten; deze problemen die meestal aanleiding geven tot de ‘verzuring’ en het ‘foertstem-gedrag’.

De overheid heeft de verantwoordelijkheid om de buurt- en nabijheidsdiensten verder te ontwikkelen, en de sociale economie in het algemeen.

De ‘citoyens’ zullen wel zorgen voor de ambiance: buurtfeesten en barbecues: vermenigvuldigt u!

 

Jordi Lesaffer


10:19 Gepost door 3 juli comit | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-07-04

Too little, too late!

Too little, too late!

Eric Corijn

Wat kan er nog worden bijgedragen in de cacafonie van stellingnames, verklaringen, strategieën en tactieken inzake de reactie op Zwarte Zondag Nr 12? In de opperste verwarring lijkt het wel zinloos een zoveelste bijdrage te schrijven. Wie beheert de discussieagenda? Wie organiseert het meningsverschil? Wie stelt de goede vragen? Zijn ook hier de mediamakers de enige "gatekeepers"? Waar blijven de politici die krijtlijnen uitzetten? Met het Blok als grootste partij lijkt in elk geval de gehele politieke agenda overhoop gehaald.

Ik merk op dat de "verdediging van de democratie" niet langer is losgekoppeld van "welk maatschappelijk project". De discussie over het Cordon gaat in feite daarover. Het is een pragmatische discussie geworden. Daarin zijn vele agenda’s aan het werk. De mentale weerstand tegen extreem-rechts is weg. Er bestaat niet langer één "democratisch kamp" tegen het Vlaams Blok. De democratie is, zo zeggen ons de politicologen, tegen veel bestand en ze kent geen inhoudelijke grenzen. En omgekeerd, elke politiek die zich aan enkele formele afspraken houdt, dus ook een afgerond Blok, kan als democratisch worden bestempeld. Zo gaat Mc World ervan uit dat ze vanzelfsprekend democratisch is. Als het Blok dan al geen dreiging meer is voor de democratie, wie worden dan wel de slachtoffers? Het lopende debat is niet erg verhelderend. Iedereen met enige invloed verdedigt de eigen positie en gaat er blijkbaar vanuit dat die niet bedreigd is. Enne: "Alles is al geprobeerd en niets heeft gewerkt" ? Alles? Wat dan juist? En niets werkt? Ook zulke boude beweringen kunnen alleen bijdragen tot verwarring en ontmoediging.

Wat drijft er boven in het debat? Twee lijnen. De meeste stemmen pogen te spreken vanuit een "neutrale"plaats boven het gewoel. Ze richten zich dan vooral op het behoud van de instellingen en van de bestaande machtsverhoudingen. Ze zijn bereid het Vlaams Blok te "normaliseren" – bijna 1 miljoen kiezers is wel veel - en, onder de voorwaarde van enkele herformuleringen, verder te integreren. Het Blok moet zich vormelijk aanpassen. En dan zijn instellingen sterk genoeg om de democratie te redden. Het Cordon is contraproductief. Maar dan moeten we wel bereid zijn een nieuwe ruk naar rechts te ondergaan. Dat zou immers de wil van de kiezer zijn (die dan plots wel inhoudelijke sturing wordt toegedicht). En daar komt de tweede lijn naar voren. Een nieuwe groep ondernemers ziet in het Blok een breekijzer om een nieuwe reeks antisociale maatregelen te nemen die de con,currentiecapaciteit ten goede komen. Aldus heb je enerzijds een sociaa-economische lobby en aan de andere kant een politiek-institutioneel discours. Op beide vlakken ontbreekt weerwerk. Moeten wij ons dat allemaal laten welgevallen?

Voor ons blijft het Vlaams Blok een gevaarlijke partij omdat ze een maatschappijmodel verdedigt gesteund op systematische discriminatie. Ze combineert drie principes van ongelijkheid: racisme, nationalisme en sexisme.De drie zijn niet alleen verwerpelijk, ze zijn ook totaal onaangepast aan de reële maatschappelijke problemen. Wat daar in werkelijkheid mee gelegitimeerd wordt is de groeiende maatschappelijke ongelijkheid op basis van geld en macht. Om die ongelijkheid in toom te houden is men bereid meer repressie, meer controle en meer betutteling in te stellen. En dat wordt nu mentaal in de breedte en in de diepte in de samenleving voorbereid.

Het Vlaams Blok is zo het symptoom van de gehele verrechtsing van het Westers systeem. Zie de ideologie en de politiek van de VS in de "nieuwe wereldorde" (Hoeveel gevangenen zitten zonder rechten op Guantanamo zonder dat één wereldleider een kik geeft? Welke sanctie staat er op de leugenachtige Irak-politiek van Bush? Wie heeft daar de orders tot folteringen gegeven? Wie vergoelijkt een systematische oorlog tegen Palestijnse burgers?). Zie vervolgens het democratisch en sociaal deficit van de Europese eenmaking. (Hoe lang moet men sociale concurrentie en niet gecontroleerde politieke instellingen blijven verdedigen onder het mom van "een stap vooruit in de eenmaking"? Wie houdt er echt rekening met de algehele onverschilligheid bij de bevolking? Is de voorgestelde grondwet de basis voor een democratische rechtsorde? ). Zie ook het groeiende Vlaamse chauvinisme (Wie heeft ooit bewezen dat wat we zelf doen ook beter gedaan is? Wie geeft ons de nodige informatie om zelf te kunnen oordelen of Di Rupo nu echt een boeman is, of de PS een conservatieve staatspartij is en of de Walen zich nu echt in alles vergissen? Heeft het Vlaamse zelfbestuur ook de beloofde basisdemocratie gebracht? ) Zie tenslotte de afbouw van de solidaire welvaartstaat, de privatisering en de toename van de ongelijkheid ( Werken werkende mensen vandaag niet langer en harder dan twintig jaar geleden? Zijn de lonen navenant gestegen? En is het aandeel van bijvoorbeeld huisvesting in het budget dan gedaald? En hebben de parlementairen of de managers zich eenzelfde loonmatiging opgelegd? En is de stelselmatige overdracht van rijkdom van de loontrekkers naar de aandeelhouders een waanbeeld?) Die ontwikkelingen leiden tot meer ongelijkheid in de samenleving, tot meer legitimatie van ongelijkheid en dan tot meer beschuldigingen aan het adres van de uitgeslotenen zelf, die als zwart schaap, als gemeenschappelijke vijand, kunnen dienen. Uiteindelijk sporen we naar een meer autoritaire staat, naar meer conflict en naar meer repressie.

Het Vlaams Blok wordt niet gestopt omdat het met die trend meegaat, de minst solidaire kiezers aantrekt, die het als "eigen volk" wil behoeden voor de effecten van de privatisering, de deregulering en de liberalisering. Intussen wordt het door centrumrechts gebruikt als hefboom: zie het veiligheidsdebat, zie het verzet tegen het stemrecht, zie de communautaire spanningsopbouw. Het Vlaams Blok heeft doorgeefluiken in de andere partijen: in de NVA wat betreft het radicale nationalisme en het separatisme, in de VLD wat betreft het repressieve discours, in de CD&V wat betreft de conservatieve waarden. Het Blok ligt helemaal in de traditie van het Nieuwe Orde denken in de Vlaamse Beweging. Nooit heeft het Blok bijgedragen tot de verdediging van openbare diensten, van lonen of van tewerkstelling. Het is fout te denken dat met de democratie in de vorm te verdedigen je ook automatisch een solidaire samenleving verdedigt. Ook Hitler werd verkozen. Thatcher, Reagan, Bush, Asnar en Berlusconi ook.

Al in 1991 hebben we op drie breuklijnen gewezen. 1) De kloof tussen burger en politiek (Hoeveel referenda zijn er sindsdien al geweest? Hoeveel participatieve democratie werd sinds het contract met de burger van 1992 ingevoerd? Welk medebeslissingsrecht werd er sinds de burgermanifesten van Verhofstadt gerealiseerd? En hoe lang heeft het geduurd om het vermogen en de belangenvermenging van politici onder de openbaarheid van bestuur te brengen?) 2) De groeiende sociale ongelijkheid ( Is de werkloosheid echt gedaald sinds 1991? Is er wat gedaan aan de crisis van de huisvesting? Is er verandering gekomen in de breuklijn rond scholingsgraad? Hoe is het echt gesteld met de achterstellingsbuurten in de grootsteden?) 3) De verdere verkleutering en commercialisering van de cultuur (Is er geïnvesteerd in onderzoek en onderwijs of is daar door de enveloppe-financiering schaarste ontstaan? Is de VRT onafhankelijk van de marktwetten of poogt ze gewoon zelf marktleider te zijn? Zijn de oneliners vandaag korter of langer dan dertien jaar geleden?). Niet dat er op al die vlakken geen politiek werd gevoerd. De vraag is echter of de politiek de nodige middelen en methoden heeft ingezet om echt het tijd te keren? Er is echt wel enige schoktherapie nodig en dan nog zal het een generatie kosten. Too little and too late. Omdat de prioriteit is blijven uitgaan naar de concurrentiecapaciteit, naar de private sector en naar de egoïstische consumptiecultuur.

Terecht waarschuwt Elchardus voor de rechtse trein in aantocht. We moeten dus nadenken over het weerwerk op verschillende niveau’s. "We", dat zijn weldenkende verontruste individuen, dat zijn delen van het politieke veld, dat zijn vooral de culturele en sociaal-culturele organisaties.

    1. Niet toegeven op de kernboodschap. We blijven de basisfilosofie van het Blok radicaal afwijzen. Neen aan het "eigen volk eerst"-principe, nooit en nergens! Neen aan het racisme! Neen aan het nationalisme en separatisme! Neen aan het sexisme! Radicale inhoudelijke polemiek, ook met de kiezers van het Blok, die, ook al doen ze het uit balorigheid, wel zo’n politiek programma steunen. Behoud van het cordon! Ook niet samenwerken met hen die het cordon willen doorbreken. Laat ze kiezen. Het is het één of het ander! Het gaat hier wel degelijk om kampen.
    2. We eisen van onze bewindslieden, opinieleiders en instellingen dat ze de mensenrechten werkelijk afdwingbaar maken op alle maatschappelijke vlakken. Geen discriminaties vooral niet op het vlak van dagelijkse levenskwesties: werk, huisvesting, dienstverlening en cultuur. We weten dat onze instellingen niet vrijuit gaan. Op alle vlakken moeten quota zorgen voor het herstel van maatschappelijke verhoudingen! Op alle vlakken moet de bestaande wetgeving worden toegepast! We hebben nood aan een urgentieprogramma voor het Blok de basisrechten zelf in vraag stelt! Die basisrechten reëel maken, met iedereen gelijk voor de wet, dat moet het ijkpunt zijn voor elke regeerverklaring.
    3. We moeten ons voorbereiden voor het verzet tegen de aangekondigde dijkbreuken. De volgende afspraak is 2006, de lokale verkiezingen. Vanaf nu kunnen we werken aan lokale overlegplatforms en opkomen voor een solidair en duurzaam ontwikkelingsmodel. Het zou mooi zijn mocht er in 2005 in elke centrumstad een Staten Generaal van het Middenveld doorgaan, rond een prioriteitenprogramma voor een solidaire samenleving. Tegenover ongelijkheid en discriminatie, tegenover discussies over onveiligheid, criminaliteit en hoofddoeken wordt het nu eens tijd te mogen discussiëren over een ander samenlevingsmodel. Begin nu aan lokale frontvorming tegen een dreigende rechtse coalitie. Vraag aan politici en politieke partijen een inhoudelijk contract met de burger te sluiten.
    4. Stop het zelfgenoegzame "we zijn goed bezig" en " het is de schuld van de ander" discours. Aanvaard de diagnose dat diegenen die macht hadden (media, spindokters, partijleiders, opiniemakers) gefaald hebben.
      1. Voor meer politiek en meer democratie. Niet het Blok maar de mensen zelf moeten mee in het bad worden getrokken.Waarom niet overal werken aan participatieve democratie, duurzame wijkontwikkeling en daadwerkelijke zeggenschap? Waarom niet pogen iedereen zelf te betrekken bij het beheer van de onmiddellijke leefomgeving? Niet de politici, maar de politiek zelf moet in de samenleving worden gebracht.
      2. Voor meer sociale gelijkheid. Twintig jaar deregulering, liberalisering en privatisering met de concurrentiecapaciteit als belangrijkste maatstaf hebben geen betere samenleving voortgebracht. Het wordt tijd dat het sociale weer de norm wordt en de economie niet langer tegen de samenleving kan opereren. Algemene tewerkstelling moet opnieuw een reële doelstelling worden. Het huisvestingsbeleid moet gericht worden op huurders, mensen met laag inkomen, normale tweeverdieners en niet op de belangen van de eigenaars. Openbare diensten zijn er voor maatschappelijke doelstellingen, niet alleen voor de rentabiliteit. De fiscaliteit moet herverdelend werken en niet alleen het private inkomen steunen.
      3. Een nieuw cultuurbeleid moet loskomen van commercie en vermarkting. De openbare omroep moet vooral zorgen voor haar openbare dienstverlening en hoeft daarvoor geen marktleider te zijn in de vermaaksindustrie. Belangenvermenging tussen media, bedrijfswereld, merchandising, vermaaksindustrie moet worden tegengegaan. Onderwijs, onderzoek en kunsten moeten middelen krijgen naar de maatschappelijke behoeften. Een belangrijke inspanning moet worden geleverd voor de culturele expressie van minderheden en van plaatsen (zelforganisaties, sociaal artistieke projecten, lokale radio’s en televisie, kunst in de openbare ruimte...). Binnen de instellingen en beroepen moeten de professionelen opkomen voor hun maatschappelijke opdracht en niet toegeven aan de financiële rentabiliteitsprioriteiten.

Het gaat vandaag al om veel meer dan de verdediging van de democratie. Het gaat om de verdediging van een sociaal model en om het verzet tegen de heersende economische logica. Ook al is de bruine mentaliteit in vele hoofden binnengeslopen en ook al wordt ze politiek en institutioneel ondersteund, het is niet waar dat de meerderheid van de bevolking die rechtse modellen ondersteunt. Er is meer drukking van de andere kant nodig. We zijn te gezagsgetrouw gebleven terwijl rechts zowel binnen als buiten het systeem opereert. We moeten ons outen! Stickers, pin’s, labels en nieuwe netwerken kunnen bijdragen tot het verweer. Het wordt tijd dat ook met onze balorigheid wordt rekening gehouden. Genoeg met de Vlaamse zelfgenoegzaamheid die niet in staat is met het verschil te leven en terzelfder tijd Beieren aan de Noordzee bouwt. Wij staan aan de kant van hen die voortdurend met de vinger worden gewezen. Vanaf nu zijn we allemaal Waalse kutmarrokaantjes!

Eric Corijn.

(22 juni 2004)


14:46 Gepost door 3 juli comit | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Prijs voor de democratie 2004

Op woensdag 21 juli op het groot podium Bij Sint-Jacobs om 19u. wordt de jaarlijkse "Prijs voor de Democratie" uitgereikt.
Zoals altijd wordt de prijs (een bronzen beeld van beeldhouwer Walter De Buck) uitgereikt tijdens een publieke prijsuitreiking.Walter De Buck zingt enkele liedjes en Didi De Paris graait in zijn rebelse poëzietrommel.
Hieronder het officiële juryverslag.

Juryverslag Prijs voor de Democratie 2004.

De jury voor de Prijs voor de Democratie heeft vergaderd op dinsdag 15 juni 2004, nog sterk onder de indruk van de nieuwe Zwarte Zondag waarop bijna 1 miljoen Vlamingen onbeschaamd hebben gestemd voor een racistische extreem rechtse partij. De sluipende ondermijning van de democratie gaat niet alleen verder in onze instellingen, maar vooral ook in de geesten van de mensen. Systematische uitsluiting van delen van de bevolking worden als normaal beoordeeld, weze het in de richting van vreemdelingen of tegenover de franstalige Belgen. Dat gaat gepaard met een roep naar meer repressie, naar meer gebruik van macht. Die mentaliteit bedreigt de noodzakelijke verdraagzaamheid in een pluralistische samenleving. Die politiek versterkt het egoïsme en holt de solidariteit uit. Die politiek bedreigt de democratische en individuele vrijheden.

Daarom heeft de jury voor dit jaar kandidaten genomineerd die elk een zijde van de strijd voor de democratie illustreren.

1. Met de eerste nominatie onderstreept de jury dat de strijd voor het behoud van de democratische rechtsstaat de plicht is van de drie gescheiden machten ( en ook trouwens van de informele "vierde macht"). Het is dus de taak van de gerechterlijke macht de wetten toe te passen, vooral wanneer die wetten de contouren van een democratische werking vastleggen. Die loyale toepassing van de wet is zowel een voorwaarde voor het vertrouwen in het gerechtelijk apparaat als voor het zo gewenste herstel van norm- en waardebesef. Zo is het racisme in dit land een strafbaar feit met de bedoeling zowel de politiek als het dagelijks leven te vrijwaren van haat en machtsmisbruik en een klimaat te behouden waarin levensbeschouwelijke en culturele diversiteit wordt getolereerd . Het staat buiten kijf dat de vreemdelingenhaat in onze samenleving is toegenomen en dat die door het Vlaams Blok wordt aangewakkerd. Daarbij worden de wetten regelmatig overtreden en het was dan ook schrijnend hoe de magistratuur niet optrad of zich onbevoegd verklaarde. De uitspraak van het Hof Van Beroep te Gent bevestigt wat was geweten: het Vlaams Blok en haar mantelorganisaties zijn racistische verenigingen en overtreden daarmee op regelmatige basis de bestaande wetgeving. Die vaststelling is een ijkpunt in de rechtsstaat, die niet kan worden tegengesproken door populistische demagogie.

Dat we in dit land tot zo'n duidelijke, genuanceerde en goed onderbouwde uitspraak zijn gekomen is zeker mede te danken aan de volgehouden argumentatie van Het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding en van de Liga voor de Rechten van de Mens. Zij hebben zonder noemenswaardige steun van de politieke wereld of van de publieke opinie, alleen op basis van principes, documenten, harde feiten en wetgeving de rechtsstaat uitgedaagd haar eigen principes toe te passen en politici niet boven de wet te stellen. Beide instellingen en hun advokaten hebben de beklaagden zonder verweer gelaten. Het omstandig arrest van het hof bewijst dat de grootste fractie van Vlaanderen haar politieke kracht haalt uit onwettelijke actie, uit een minachting voor de bestaande wetgeving en uit een systematische campagne om de samenleving te verdelen. Dat dergelijke politiek de grenzen van een democratisch politiek debat overschrijdt diende nodig door de rechterlijke macht te worden onderstreept. Zij die zich daarvoor hebben ingezet hebben de democratische rechtsstaat een grote dienst bewezen.

De eerste prijs gaat dus ex-aequo naar het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Liga voor Mensenrechten.


2. Maar het wegwerken van de malaise in onze samenleving kan natuurlijk niet alleen steunen op het aan banden leggen van de onruststokers. Het is aan de nog steeds bestaande democratische meerderheid om beleid te voeren en de voorwaarden te scheppen voor een conviviale interculturele samenleving gesteund op meer democratie en meer participatie. Om het belang daarvan te onderstrepen wil de jury het beleid nomineren dat dat project tot een kerntaak heeft gesteld. Gent heeft zich uitgeroepen tot cultuurstad en cultuurstad voor iedereen. Het stadsbestuur heeft een politiek gevoerd van integraal beleid, met participatie en publieke discussie, gericht ook op deelname van uitgesloten groepen en kansarme buurten. Een beleid kan de richting aangeven en een kader aanreiken. Maar er zijn ook actoren nodig, veldspelers die in de samenleving zelf projecten realiseren en die actief, weze het in tegenspraak met het beleid, deelnemen aan de maatschappelijke discussie. Het is dat samenspel van doortastend en samenhangend bestuur met tegensprekelijke discussie en actie, die een basis vormt voor samenlevingsopbouw in een multiculturele context. Die moeilijke maar succesvolle weg tegen de verzuring wordt al te weinig in het dominante infotainment getoond. Om die aanpak en dat complexe samenspel van positieve krachten te illustreren nomineert de jury Frank Beke, burgemeester van Gent samen met theatermaker Chokri Ben Chikha ( die o.a. in het Arcatheater de "Leeuw van Vlaanderen" bracht als een verhaal van integratie en ontvoogding van de immigranten). Het duo staat voor het nodige samenspel tussen politiek bestuur en actieve civiele maatschappij, waarbij beide partners doordrongen zijn van democratische principes, mensenrechten, solidariteit en respect voor diversiteit.


De tweede prijs gaat ex-aequo naar burgemeester Frank Beke en theatermaker Chokri Ben Chikha.


De juryleden van de "prijs voor de democratie 2004" : Eric Goeman, Eric Corijn, Jos Vandervelpen, Chantal De Smet, Monika Triest, Guido De Leeuw, Philippe Paelman, Kristien Hinnion, Jo De Leeuw, Lode Van Outrive, Paul Pataer, Eric Gryp, Geertrui Daem, Leander De Cauter, Rene Stroobant, Jan Bundervoet, Anne Provoost, Lucas Catherine, Frank Stappaerts, Rita Mulier, Jean-Pierre Rondas, Dirk Jacobs, Jaap Kruithof, Sami Zemni.


Voor alle verdere info:
eric goeman
eric.goeman@skynet.be
Tel.09/372.44.91
Mobiel.0476/99.07.14


13:43 Gepost door 3 juli comit | Permalink | Commentaren (291) |  Facebook |

08-07-04

Verslag bijeenkomst 'strategieën tegen extreem-rechts' 3 juli 2004

De bijeenkomst is opgedeeld in drie delen:

  • Voorstelling door de initiatiefnemers
  • Het woord aan de zaal
  • Conclusies / voorstellen

 

1. Voorstelling

Eric Goeman, voorzitter Democratie 2000, woordvoerder Attac Vlaanderen, verwelkomt de talrijk opgekomen geïnteresseerden en bedankt intussen ACOD voor het gratis ter beschikking stellen van de zaal.

Jos Vander Velpen, advocaat, voorzitter Liga voor Mensenrechten

Waarom zijn wij hier vandaag samen?

  • Om te voorkomen dat er nog een nieuwe zwarte zondag komt
  • Uit respect voor ¾ van de bevolking die de democratie nog altijd genegen is
  • We moeten de problemen aanpakken wanneer ze zich stellen

Een van de belangrijkste punten is de verdediging van het cordon sanitaire: niet omdat het buitengewoon efficiënt is om het Vlaams Blok tegen te houden, maar omdat het Vlaams Blok een antidemocratische, antisociale en racistische partij is. Na de uitspraak in cassatie zal het Vlaams Blok een face-lift ondergaan. Hopelijk trappen de democraten hier niet in. Een gematigd Vlaams Blok is immers een contradictio in terminis.

Dikwijls wordt gezegd "We hebben alles geprobeerd". Dit is echter niet zo.

Wat kunnen we doen?

  • Er moet serieuze informatie verstrekt worden over het ware karakter van het Vlaams Blok
  • We moeten eveneens pleiten voor een ander sociaal-economisch beleid
  • We moeten de dualisering in de maatschappij tegengaan (dualisering tussen allochtoon – autochtoon, Vlamingen – Walen, enz.)

Tarik Fraihi, voorzitter van Kif Kif, interculturele website

De laatste 20 jaar werden we geconfronteerd met het fenomeen van het problematiseren van allochtonen, en daaraan gekoppeld de opkomst van het Vlaams Blok.

We moeten hier iets aan doen. Het is aan ons om de handen in elkaar te slaan en in actie te schieten.

Kristien Hemmerechts, schrijfster

Een groot gevoel van machteloosheid heerst. Maar thuis blijven zitten en niets doen, is niet de oplossing. Vlaanderen evolueert meer en meer naar een gesloten, achterdochtige samenleving.

Er moet een beleid gevoerd worden van positieve discriminatie (verwijzing ook naar Nederland waar veel meer diversiteit zichtbaar is in de instellingen, op de werkplaats, enz.). Vandaag moeten we trachten concrete voorstellen te formuleren.

Eric Corijn, Charta 91

De verwarring die heerst in het democratische kamp is beangstigend.

We dienen vast te houden aan enkele basisprincipes:

  • Het Vlaams Blok is een racistische, seksistische en nationalistische partij. We verzetten ons tegen al diegenen die zeggen dat we het Vlaams Blok mee in het bad moeten trekken.
  • De discussie over het cordon sanitaire is eveneens een discussie over welk soort samenleving we wensen. De sociale kwestie moet dus ook op de agenda geplaatst worden. We moeten ingaan tegen de dualisering van de maatschappij.
  • De volgende inzet is 2006. Het zal dus zaak zijn om op lokaal vlak te ageren. Daar moeten we brede platforms maken. Daar moet een diagnose gesteld worden van de echte maatschappelijke problemen, en daarrond moet de komende twee jaar gewerkt worden, om zo het tij proberen te keren. Er moet ernstig en voelbaar werk gemaakt worden van de achtergestelde buurten. .

2. Het woord aan de zaal

Het publiek krijgt de kans om tussen te komen. Volgende elementen kwamen in de tussenkomsten aan bod:

  • Rol van de media: voorstel om een werkgroep media op te richten met als taak het verrichten van studiewerk en vervolgens formuleren van conclusies/richtlijnen voor mediapraktijk.

We moeten ageren tegen het fenomeen ‘infotainment’.

De richtlijn-De Graeve moet werkelijk toegepast worden.

  • De voedingsbodem van het Vlaams Blok moet aangepakt worden. Er moet een ander sociaal-economisch beleid gevoerd worden.
  • Behouden van cordon sanitaire (en uitbreiding van het cordon naar de ideeën en het programma van het Vlaams Blok)
  • Samenwerking met franstaligen
  • Ontmaskering van het Vlaams Blok. Hun ware programma moet meer bekend gemaakt worden (via onderwijs, media, vakbonden)
  • Dialoog in plaats van polarisatie
  • Racisme en uitsluiting moeten aangepakt worden (o.a. in onderwijs: selectieve politiek van de CLB’s)

De linkerzijde moet zich durven bezinnen over haar eigen concepten (vnl. omtrent multiculturalisme)

  • Naar 2006 toe moet er op lokaal niveau gewerkt worden.

 

3. Conclusies / voorstellen

Eric Goeman

Een louter politieke strijd tegen het Vlaams Blok, d.m.v. petitielijsten, affiches, enz. heeft slechts een beperkt effect. Ook het moraliseren van de kiezers van het Vlaams Blok haalt weinig uit. Een aantal mensen in dit land hebben immers redenen om een proteststem uit te brengen.

Wel moet er druk uitgeoefend blijven worden op de politieke partijen.

Er moet een soort sociaal-economisch en sociaal-cultureel Marshallplan komen naar bepaalde wijken toe.

Doet oproep na enkele tussenkomsten gericht tegen sociaal-democratische politici en vakbonden om de rangen zoveel mogelijk te sluiten omdat diegenen die denken de opmars van extreem-rechts te kunnen stuiten met een klein links front en niet met een zo breed mogelijke democratische beweging eraan zullen zijn voor hun moeite.

Vervolg van deze bijeenkomst:

  • 2e grote vergadering: eind september in Gent
  • 3e vergadering in Antwerpen
  • ook aan de oproep om Wallonië te betrekken zal gevolg gegeven worden

Eric Corijn

De discussie over hoe het Vlaams Blok tegengaan is niet eenvoudig. Het Blok behelst immers zowel racisme, seksime, conservatieve gezinsvisies, enz. Je kan dit niet met één discours tegengaan.

Er bestaat verwarring over de prioriteiten.

De prioriteiten zullen gemaakt worden door de praktijk.

Als reactie op ‘we hebben alles geprobeerd’ wijst Eric Corijn erop dat wij de beleidsmakers niet zijn. Wij hebben bv. niet de macht in handen om een ander sociaal-economisch beleid te voeren.

Ook Eric Corijn pleit voor de werking met lokale groepen: zij hebben als belangrijkste taak om de belangrijke problemen te duiden en druk uit te oefenen opdat daar een prioriteit van wordt gemaakt binnen het beleid.

De vergadering in september zal gecombineerd worden met een markt met standjes, waar zowel lokale als thematische groepen hun werking kunnen voorstellen. De thematische werkgroep rond media is alvast een goed idee.

Verder wordt ervoor gezorgd dat er een soort coördinatie komt tussen de verschillende lokale initiatieven.

Kristien Hemmerechts

Kristien Hemmerechts beaamt het belang van media. Het werkelijke programma van het Vlaams Blok moet meer bekend gemaakt worden.

Verder stoort het haar dat we voornamelijk prediken voor eigen kerk. Ook wordt duidelijk dat we in een erg gesegregeerde maatschappij leven.

Wat Kristien Hemmerechts vooral mist zijn de stemmen van jonge allochtonen. Het publiek is overwegend blank. Dit moet tegen de volgende keer anders.

Tarik Fraihi

Iedereen hier aanwezig toont een sterke betrokkenheid (anders zouden ze hier niet zijn), maar toch krijgt Tarik Fraihi het gevoel dat men (=de autochtonen) er nog niet klaar voor is. Slechts heel weinig gekleurde mensen zijn aanwezig.

Er is een sterke verrechtsing aan de gang, een verrechtsing waarvan de allochtonen ook het slachtoffer zijn. Er is nood aan een duidelijk signaal van de dominante blanke klasse die op een onvoorwaardelijke manier racisme veroordeelt. Pas dan kunnen we bruggen slagen tussen de gemeenschappen.

Tegen 2006 zouden we er op zijn minst in moeten slagen om de handen in elkaar te slaan en een democratisch front te vormen tegen extreem-rechts.

Het is tijd voor concrete actie!

Jos Vander Velpen

Jos Vander Velpen doet een oproep om praktisch te denken:

  • we moeten ervoor zorgen dat op de volgende vergadering meer allochtonen aanwezig zijn
  • de band met het zuiden moet versterkt worden (de volgende keer worden dus ook franstaligen uitgenodigd)
  • mensen die in de praktijk reeds dingen gedaan hebben, kunnen de volgende keer komen toelichten waarom dit wel of niet gelukt is

Tot slot wordt beslist om ook te zorgen voor een overkoepelende website voor deze coördinatie, waarop verslagen en teksten gezet kunnen worden, en waar eveneens mogelijkheid tot discussie is.

Er is ter plekke reeds een mediawerkgroep opgericht.

Algemene conclusies:

1.Oproep voor instandhouden Cordon Sanitair niet loslaten en blijven benadrukken.

2.Inventaris maken van lokale initiatieven (vooral op sociaal en cultureel vlak) in de dertien centrumsteden die zich tijdens een volgende samenkomst op een soort "markt" aan het publiek kunnen presenteren.

 

Aankondigingen:

31 juli: festival in Antwerpen (georganiseerd door Tolerantwerpen, meer info op www.tolerantwerpen.be)

6 juli: actie van de vrouwenbeweging bij de installatievergadering van het Vlaams parlement, uit protest tegen seksime (Rob Verreycken) om 12u.

21 juli: uitreiking prijs voor de democratie aan Centrum voor gelijkheid van kansen en racismebestrijding en Liga voor Mensenrechten, 19u, Bij St.Jacobs (groot podium), Gent.


16:25 Gepost door 3 juli comit | Permalink | Commentaren (1524) |  Facebook |